Quantcast

Osho Books I Have Loved Βιβλία που αγάπησα

Βιβλία που αγάπησα

Το υστερόγραφο τώρα. Στην τελευταία συνάντηση, όταν είπα ότι αυτό είναι το τέλος τούτης της σειράς των πενήντα βιβλίων που ήθελα να συμπεριλάβω στον κατάλογό μου, ήταν απλώς τυχαίο το πράγμα. Δεν εννοώ το τέλος, αλλά τον αριθμό. Είχα διαλέξει πενήντα, επειδή νόμιζα πως ήταν καλός ο αριθμός. Έτσι κι αλλιώς χρειάζεται κανείς να αποφασίσει και όλες οι αποφάσεις είναι τυχαίες. Αλλά ο άνθρωπος προτείνει και ο Θεός διαθέτει -ο Θεός, ο οποίος δεν υπάρχει.

Όταν είπα ότι αυτό ήταν το τέλος της σειράς, του πλήθους που με παίδευε -ο Τζάιντεβα του Γκιτ Γκοβίντ, η Μαντάμ μπλα-μπλα Μπλαβάτσκυ της Μυστικής διδασκαλίας, και όλη η παρέα αυτή, πολλούς από τους οποίους τους ξέρω, αλλά δεν θέλω καν να τους αναγνωρίσω, πόσο μάλλον να τους συμπεριλάβω στον κατάλογό μου. Ακούγοντας ότι αυτό είναι το τέλος, σκόρπισαν όλοι.

Τότε, προς μεγάλη μου χαρά, κατάλαβα την έννοια των λόγων του Ιησού: Μακάριοι οι πράοι, γιατί θα είναι δικό τους το βασίλειο του Θεού. Λέει επίσης: Μακάριοι οι έσχατοι, οι τελευταίοι, που δεν προσπαθούν να σπρώξουν -με λίγα λόγια, εκείνοι που δεν είναι φορτικοί, που απλώς στέκουν και περιμένουν. Όταν διαλύθηκε το πλήθος, είδα εκείνους τους ευλογημένους λίγους΄ γι΄αυτό και υπάρχει τούτο το υστερόγραφο.

Ούτε κι εγώ ο ίδιος δεν μπορούσα να το πιστέψω ότι δεν είχα συμπεριλάβει τη Νταμαπάντα τού Βούδα. Ο Γκωτάμα Βούδας καθόταν εκεί σιωπηλός στη τελευταία σειρά. Τον αγαπώ τον άνθρωπο αυτόν όπως δεν έχω αγαπήσει κανέναν άλλο. Μίλησα για κείνον σε όλη τη διάρκεια της ζωής μου. Ακόμη κι όταν μιλούσα για άλλους, μιλούσα για κείνον. Σημείωσέ το, πρόκειται για εξομολόγηση. Δεν μπορώ να μιλήσω για τον Ιησού χωρίς να παρεμβάλω τον Βούδα. Αν τον αναφέρω άμεσα ή όχι, είναι άλλο θέμα. Μου είναι πραγματικά αδύνατο να μιλώ χωρίς να παρεμβάλω τον Βούδα. Αποτελεί εκείνος το ίδιο μου το αίμα, τα οστά μου, το μεδούλι μου το ίδιο. Αποτελεί τη σιωπή μου, επίσης και το τραγούδι μου. Όταν τον είδα να κάθεται εκεί, το θυμήθηκα. Δεν μπορώ καν να ζητήσω συγνώμη, είναι κάτι πέρα από την αίτηση συγνώμης.

Νταμαπάντα σημαίνει στην κυριολεξία ΄ο δρόμος της αλήθειας΄, ή ακόμη πιο επακριβώς ΄τα ίχνη της αλήθειας΄. Βλέπεις την αντίφαση;

Καθώς έρχεται μέσα,
καθώς βγαίνει έξω,
το ψαροπούλι
δεν αφήνει πίσω του ίχνος,
ούτε χρειάζεται κανέναν οδηγό.

Η αλήθεια είναι ανείπωτη. Δεν υπάρχουν ίχνη. Τα πουλιά που πετούν στον ουρανό δεν αφήνουν ίχνη… και οι βούδες είναι πουλιά του ουρανού. Αλλά οι βούδες μιλούν πάντοτε με αντιφάσεις και είναι πολύ όμορφο ότι τουλάχιστον μιλούν. Δεν μπορούν να μιλήσουν χωρίς να αντιφάσκουν, δεν μπορούν να το αποφύγουν. Αν μιλάς για την αλήθεια, αντιφάσκεις. Αν δεν μιλάς, πάλι αντιφάσκεις, γιατί ακόμη και όταν προσπαθείς να μην μιλήσεις, ξέρεις ότι η σιωπή σου δεν είναι τίποτε άλλο από έκφραση, ίσως δίχως λέξεις, πάντως έκφραση παρόλα αυτά.

Ο Βούδας έδωσε το όνομα Νταμαπάντα στο σπουδαιότερο βιβλίο του και υπάρχουν αντιφάσεις επί αντιφάσεων. Είναι τόσο γεμάτος από αντιφάσεις ώστε, πίστεψέ με, εκτός από εμένα κανείς άλλος δεν μπορεί να τον νικήσει. Φυσικά, θα το απολάμβανε αν τον νικούσα, όπως ακριβώς ένας πατέρας απολαμβάνει καμιά φορά την ήττα του από το ίδιο του το παιδί. Το παιδί κάθεται νικητής πάνω στο στήθος του πατέρα και ο πατέρας τού έχει απλώς επιτρέψει να νικήσει. Όλοι οι βούδες επιτρέπουν να τους νικήσουν εκείνοι που τους αγαπούν. Επιτρέπω στους μαθητές μου να με νικήσουν, να με ξεπεράσουν. Δεν μπορεί να υπάρξει τίποτε πιο χαρούμενο από το να δω έναν μαθητή να με υπερβαίνει.

Ο Βούδας αρχίζει με το ίδιο το όνομα Νταμαπάντα -αυτό ακριβώς πρόκειται να κάνει: πρόκειται να πει το ανείπωτο, να αρθρώσει αυτό που δεν αρθρώνεται. Αλλά άρθρωσε τόσο όμορφα αυτό που δεν αρθρώνεται, ώστε η Νταμαπάντα είναι σαν το Έβερεστ. Υπάρχουν πάρα πολλά βουνά, κανένα όμως δεν φτάνει το ύψος του Έβερεστ.

Είδα τον Βούδα να κάθεται. Είδα και άλλους, τους πιο ωραίους, τους πιο πράους -όχι σαν την Μπλαβάτσκυ που κοπανάει την πόρτα φωνάζοντας, ΄΄Ανοίξτε μου να μπω!΄΄ Είδα τον Μαχαβίρα γυμνό -διότι η αλήθεια είναι γυμνή, στέκει μέσα σε απόλυτη σιωπή. Οι μαθητές του κρατούσαν το βιβλίο του, όχι εκείνος ο ίδιος.