Quantcast

Osho Η δημιουργία ενός συνειδητού κόσμου

Η δημιουργία ενός συνειδητού κόσμου

<< Πίσω

Όσσο,
Τις προάλλες σε άκουσα να αναφέρεις την ιδέα μιας ακαδημίας διαλογισμού, και μιας ακαδημίας που θα φέρει το σώμα σε ένα, οργανικό σύνολο. Θα μπορούσες να πεις περισσότερα σχετικά με τούτο, καθώς και πώς βλέπεις οι δυο αυτές ακαδημίες να συμπληρώνουν η μια την άλλη;
 
Είναι μια από τις πιο περίπλοκες ερωτήσεις. Δεν δείχνει ότι είναι έτσι, γιατί δεν έχεις επίγνωση τού γεγονότος ότι επί αιώνες έχουν πει στους ανθρώπους κάθε είδους αρνητικά προς τη ζωή πράγματα. Ακόμη και ο βασανισμός τού σώματος σου έχει υπάρξει πνευματική μέθοδος.
 
Η δική μου ιδέα να έχουμε μια ακαδημία είναι για να γίνει για πρώτη φορά η επιστήμη σκόπιμη και όχι τυχαία. Μέχρι τώρα η επιστήμη υπήρξε τυχαία. Οι άνθρωποι έπεσαν τυχαία πάνω σε κάποιες ανακαλύψεις, εφευρέσεις. Έγιναν ακόμη και ανακαλύψεις για τις οποίες δεν έψαχναν, αλλά απλώς καθώς ψηλαφούσαν στο σκοτάδι χωρίς καμιά αίσθηση κατεύθυνσης. Και προφανώς οι πολιτικοί τού κόσμου, που ήθελαν όλο και περισσότερη καταστροφική δύναμη στα χέρια τους, είχαν αμέσως την ιδέα να υποδουλώσουν τους επιστήμονες. Τώρα κάθε επιστήμονας είναι σκλάβος κάποιου έθνους, κάποιας κυβέρνησης και λειτουργεί μόνο για σκοπούς που είναι κατά της ζωής, καταστροφικοί. Όσο πιο πολλά καταστροφικά πράγματα μπορεί να βρει, τόσο πιο πολύ τον επαινούν οι κυβερνήσεις, τόσο πιο πολύ βραβεύεται.
 
Η δική μου ιδέα για μια ακαδημία είναι για τη δημιουργική επιστήμη, η οποία θα αποφεύγει συνειδητά οτιδήποτε καταστρέφει τη ζωή και θα αναζητεί και θα γυρεύει μόνο εκείνο το οποίο ανεβάζει τη ζωή. Η ακαδημία αυτή δεν μπορεί να είναι μόνο για την επιστήμη, γιατί η επιστήμη είναι μέρος μόνο της ανθρώπινης πραγματικότητας. Η ακαδημία πρέπει να συμπεριλαμβάνει πολλά, πρέπει να είναι για τη δημιουργικότητα, για την τέχνη, για τη συνειδητότητα΄ επομένως θα έχει τρία τμήματα, βασικά τμήματα, όχι χωρισμένα μεταξύ τους, αλλά για αυθαίρετους απλώς λόγους θα ονομάζονται ξεχωριστά.
 
Το πιο θεμελιώδες πράγμα θα είναι να δημιουργήσουμε μεθόδους, τεχνικές, τρόπους που θα ανεβάσουν την ανθρώπινη συνειδητότητα, και ασφαλώς η συνειδητότητα αυτή δεν μπορεί να είναι κατά του σώματος΄ η συνειδητότητα αυτή κατοικεί μέσα στο σώμα. Δεν μπορούν να θεωρηθούν εχθρικά το ένα προς το άλλο΄ με κάθε τρόπο υποστηρίζονται. Σου λέω κάτι και το χέρι μου κάνει μια χειρονομία χωρίς να το πω εγώ στο χέρι. Υπάρχει βαθύς συγχρονισμός ανάμεσα σε μένα και το χέρι μου. Περπατάς, τρως, πίνεις και όλα αυτά τα πράγματα δείχνουν ότι είσαι σώμα και συνειδητότητα ως οργανικό όλο. Δεν μπορείς να βασανίζεις το σώμα και να ανεβάζεις τη συνειδητότητά σου.
 
Το σώμα χρειάζεται να το αγαπήσεις, χρειάζεται να γίνεις μεγάλος του φίλος.
 
 
Είναι το σπίτι σου, πρέπει να το καθαρίσεις από όλα τα άχρηστα πράγματα και πρέπει να θυμάσαι ότι βρίσκεται συνεχώς στην υπηρεσία σου, μέρα μπαίνει μέρα βγαίνει. Ακόμη και όταν κοιμάσαι, το σώμα σου δουλεύει για σένα συνεχώς, αλλάζει το φαγητό σου σε αίμα, βγάζει έξω τα νεκρά κύτταρα από το σώμα, φέρνει νέο οξυγόνο, καινούργιο οξυγόνο στο σώμα, κι εσύ κοιμάσαι βαθιά! Κάνει τα πάντα για την επιβίωσή σου, για τη ζωή σου, παρόλο που είσαι τόσο αγνώμων ώστε δεν έχεις ευχαριστήσει το σώμα σου ποτέ. Αντίθετα, οι θρησκείες σου σε διδάσκουν να το βασανίζεις: το σώμα είναι ο εχθρός σου και πρέπει να απελευθερωθείς από το σώμα, από τις προσκολλήσεις του.
 
Γνωρίζω επίσης ότι είσαι κάτι παραπάνω από το σώμα και ότι δεν υπάρχει λόγος να έχεις καμιά προσκόλληση. Η αγάπη όμως δεν είναι προσκόλληση, η ευσπλαχνία δεν είναι προσκόλληση. Η αγάπη και η ευσπλαχνία είναι απολύτως αναγκαίες για το σώμα σου και για την τροφή του. Και όσο καλύτερο σώμα έχεις, τόσο μεγαλύτερη είναι η δυνατότητα να αναπτυχθεί η συνειδητότητα. Πρόκειται για μια οργανική ενότητα.
 
Χρειάζεται ένα εντελώς νέο είδος παιδείας στον κόσμο, όπου κατά βάση θα εισάγονται οι πάντες στις σιωπές τής καρδιάς, με άλλα λόγια στον διαλογισμό, όπου θα χρειάζεται να προετοιμάζονται οι πάντες ώστε να είναι ευσπλαχνικοί απέναντι στο ίδιο τους το σώμα. Γιατί αν δεν είσαι ευσπλαχνικός απέναντι στο ίδιο σου το σώμα, δεν μπορείς να είσαι ευσπλαχνικός απέναντι σε κανένα άλλο σώμα. Είναι ένας ζωντανός οργανισμός και δεν σου έχει κάνει κανένα κακό. Σε υπηρετεί συνεχώς από την στιγμή της σύλληψής σου και θα σε υπηρετεί έως τον θάνατό σου. Θα κάνει όλα όσα θέλεις να κάνεις, ακόμη και αδύνατα πράγματα, και δεν θα σου είναι ανυπάκουο. Είναι ασύλληπτο να δημιουργήσεις έναν τέτοιο μηχανισμό που να είναι τόσο υπάκουος και τόσο σοφός.
 
Αν αποκτήσεις επίγνωση όλων των λειτουργιών τού σώματος, θα εκπλαγείς. Δεν έχεις σκεφτεί ποτέ τι κάνει το σώμα σου. Είναι τόσο θαυμαστό, τόσο μυστηριακό. Αλλά δεν το έχεις εξετάσει ποτέ αυτό. Δεν έχεις ποτέ μπει στον κόπο να γνωριστείς με το ίδιο σου το σώμα και υποκρίνεσαι ότι αγαπάς τους άλλους ανθρώπους. Δεν γίνεται, γιατί εκείνοι οι άλλοι άνθρωποι εμφανίζονται σε σένα επίσης ως σώμα. Το σώμα αποτελεί το μεγαλύτερο μυστήριο μέσα σε ολόκληρη την ύπαρξη. Το μυστήριο αυτό χρειάζεται να το αγαπήσεις΄ τα μυστήριά του, τις λειτουργίες του να τις ερευνήσεις από κοντά.
 
Οι θρησκείες έχουν υπάρξει δυστυχώς απόλυτα ενάντιες στο σώμα. Δίνει όμως αυτό ένα στοιχείο, μια ξεκάθαρη ένδειξη ότι αν μάθει ένας άνθρωπος την σοφία τού σώματος και το μυστήριο τού σώματος, δεν θα ασχοληθεί ποτέ με τον ιερέα ή με τον Θεό. Θα έχει βρει μέσα του το μεγαλύτερο μυστήριο, και μέσα στο μυστήριο του σώματος βρίσκεται ο ίδιος ο βωμός τής συνειδητότητάς σου.
 
Μόλις αποκτήσεις επίγνωση της συνειδητότητάς σου, της ύπαρξής σου, δεν υπάρχει Θεός πάνω από εσένα. Μόνο ένας τέτοιος άνθρωπος μπορεί να έχει σεβασμό για τους άλλους ανθρώπους, για τα άλλα ζωντανά πλάσματα, επειδή είναι όλα τους το ίδιο μυστηριακά όσο κι ο ίδιος, διαφορετικές εκφράσεις, ποικιλίες, που κάνουν τη ζωή πλουσιότερη. Κι όταν έχει βρει ο άνθρωπος τη συνειδητότητα μέσα του, έχει βρει το κλειδί για το υπέρτατο στοιχείο.
 
Κάθε παιδεία που δεν σε διδάσκει να αγαπάς το σώμα σου, που δεν σε διδάσκει να είσαι ευσπλαχνικός απέναντι στο σώμα σου, που δεν σε διδάσκει πώς να μπεις στα μυστήριά του, δεν θα μπορέσει να σε διδάξει πώς να μπεις στην ίδια σου τη συνειδητότητα. Το σώμα είναι η πύλη, το σώμα είναι το σκαλοπάτι. Και κάθε παιδεία που δεν θίγει το θέμα του σώματός σου και της συνειδητότητάς σου δεν είναι μόνο εντελώς ατελής, είναι και απόλυτα βλαβερή, γιατί θα είναι συνεχώς καταστροφική.
 
Μόνο το άνθισμα τής συνειδητότητας μέσα σου σε εμποδίζει να καταστρέφεις.
 
Και αυτό σου δίνει μια πελώρια παρόρμηση να δημιουργείς, να δημιουργείς περισσότερη ομορφιά στον κόσμο, να δημιουργείς περισσότερη άνεση μέσα στον κόσμο. Γι΄αυτό και περιλαμβάνω την τέχνη ως το δεύτερο μέρος της ακαδημίας. Η τέχνη αποτελεί συνειδητή προσπάθεια για να δημιουργείς ομορφιά, για να ανακαλύπτεις την ομορφιά, για να κάνεις τη ζωή σου πιο χαρούμενη, για να σε διδάσκει να χορεύεις, να γιορτάζεις. Και το τρίτο μέρος είναι η δημιουργική επιστήμη.
 
Η τέχνη μπορεί να δημιουργήσει ομορφιά, η επιστήμη μπορεί να ανακαλύπτει την αντικειμενική αλήθεια και η συνειδητότητα μπορεί να ανακαλύπτει την υποκειμενική πραγματικότητα. Αυτά τα τρία μαζί μπορούν να κάνουν κάθε σύστημα παιδείας να είναι πλήρες. Κάθε τι άλλο είναι δευτερεύον, ίσως να είναι χρήσιμο για τους εγκόσμιους σκοπούς, δεν είναι όμως χρήσιμο για την πνευματική ανάπτυξη, δεν είναι χρήσιμο για να σε φέρει στις πηγές τής χαράς, της αγάπης, της ειρήνης, της σιωπής. Και ο άνθρωπος που δεν έχει βιώσει την εσωτερική έκσταση έχει ζήσει χωρίς λόγο μάταια. Φυτοζωούσε, έσυρε τον εαυτό του από την κοιλιά της μητέρας έως το μνήμα, αλλά δεν μπόρεσε να χορέψει και δεν μπόρεσε να τραγουδήσει και δεν μπόρεσε να συνεισφέρει τίποτα στον κόσμο.
 
Σύμφωνα με μένα, θρήσκος άνθρωπος είναι εκείνος που συνεισφέρει στον κόσμο λίγη ομορφιά, λίγη χαρά, λίγη ευτυχία, λίγο γιορτασμό που δεν υπήρχε ήδη εκεί΄ κάτι καινούργιο, κάτι δροσερό, λίγα περισσότερα λουλούδια. Αλλά η θρησκεία δεν προσδιορίστηκε ποτέ με τον τρόπο που την προσδιορίζω ο ίδιος.
 
Όλοι οι τρόποι με τους οποίους προσδιορίστηκε η θρησκεία αποδείχτηκαν εντελώς άσχημοι και λανθασμένοι.
 
Αλλά δεν βοήθησαν την ανθρωπότητα να ανέβει στα ύψη της χαράς και της ομορφιάς και της αγάπης. Έχουν πνίξει όλη την ανθρωπότητα μέσα στη δυστυχία και τα βάσανα, δεν σε έχουν διδάξει ελευθερία. Αντίθετα, έχουν επιβάλει πάνω σου κάθε είδους σκλαβιά στο όνομα της υπακοής. Υπακοή σε ποιόν; Υπακοή στους ιερείς, υπακοή σε εκείνους που έχουν χρήματα, υπακοή σε εκείνους που έχουν δύναμη΄ με λίγα λόγια, υπακοή σε όλα τα επενδεδυμένα συμφέροντα. Μια μικρή μειοψηφία έχει υποδουλωμένη όλη την ανθρωπότητα επί αιώνες. Μόνο η σωστή παιδεία μπορεί να μεταμορφώσει αυτή την άσχημη και αρρωστημένη κατάσταση.
 
Η ιδέα μου για μια Παγκόσμια Ακαδημία Δημιουργικής Επιστήμης, Τέχνης και Συνειδητότητας είναι πραγματικά με άλλα λόγια το όραμά μου για μια πραγματική θρησκεία. Ο άνθρωπος χρειάζεται καλύτερο σώμα, υγιέστερο σώμα. Ο άνθρωπος χρειάζεται πιο συνειδητή ύπαρξη, με πιο πολλή εγρήγορση. Ο άνθρωπος χρειάζεται κάθε είδους ανέσεις και πολυτέλειες που είναι έτοιμη να δώσει η ύπαρξη.
 
Η ύπαρξη είναι έτοιμη να σου δώσει τον παράδεισο εδώ και τώρα, εσύ όμως τον αναβάλεις συνεχώς΄ πρόκειται πάντοτε για μετά τον θάνατο.
 
Στη Σρι Λάνκα, πέθαινε ένας μεγάλος μύστης... Τον λάτρευαν χιλιάδες άνθρωποι. Μαζεύτηκαν γύρω του. Άνοιξε εκείνος τα μάτια του: λίγες ακόμη ανάσες θα έπαιρνε σε τούτο τον κόσμο και μετά θα έφευγε, και θα έφευγε για πάντα.
 
Όλοι ανυπομονούσαν να ακούσουν τα τελευταία του λόγια. Ο γέροντας είπε, ΄΄Σας διδάσκω σε όλη μου τη ζωή για την μακαριότητα, την έκσταση, τη διαλογιστικότητα. Τώρα πηγαίνω στη αντίπερα όχθη. Δεν θα είμαι πια διαθέσιμος. Με έχετε ακούσει, αλλά δεν εφαρμόσατε ποτέ εκείνα που σας έλεγα. Πάντοτε αναβάλατε. Τώρα όμως δεν έχει νόημα να αναβάλετε, φεύγω. Είναι κανείς έτοιμος να έρθει μαζί μου;΄΄
Έγινε μεγάλη, απόλυτη σιωπή. Οι άνθρωποι κοίταζαν ο ένας τον άλλο και σκέφτονταν ότι ίσως εκείνος ο άνθωπος που ήταν μαθητής σαράντα χρόνια τώρα... Ίσως αυτός να είναι έτοιμος... Εκείνος όμως κοίταζε τους άλλους΄ κανείς δεν σηκωνόταν όρθιος.
Στο βάθος ακριβώς, ένας άνθρωπος σήκωσε το χέρι του. Ο μεγάλος μύστης σκέφτηκε, ΄΄Τουλάχιστον ένας άνθρωπος έχει αρκετό θάρρος.΄΄
 
Αλλά εκείνος ο άνθρωπος είπε, ΄΄Σε παρακαλώ, θέλω να σου διευκρινήσω γιατί δεν σηκώνομαι όρθιος. Σήκωσα μόνο το χέρι μου. Θέλω να ξέρω πώς να φτάσω στην αντίπερα όχθη, γιατί σήμερα βέβαια δεν είμαι έτοιμος. Υπάρχουν πολλά πράγματα που δεν έχουν ολοκληρωθεί: έχει έρθει ένας καλεσμένος, ο μικρός μου γιος παντρεύεται, και σήμερα δεν μπορώ να φύγω΄ και λες ότι δεν μπορείς να γυρίσεις πίσω από την αντίπερα όχθη.
΄΄Κάποια μέρα, μια μέρα οπωσδήποτε, θα έρθω να σε βρω. Αν μπορείς απλώς να μας εξηγήσεις άλλη μια φορά, παρόλο που μας το εξηγούσες σε όλη σου τη ζωή, μόνο μια φορά ακόμη, πώς Θα φτάσουμε στην αντίπερα όχθη; Αλλά σε παρακαλώ να θυμάσαι ότι δεν είμαι έτοιμος να φύγω αυτή τη στιγμή. Θέλω απλώς να φρεσκάρω τη μνήμη μου, ώστε όταν έρθει η κατάλληλη εποχή...΄΄
 
Αυτή η κατάλληλη εποχή δεν έρχεται ποτέ.
 
Δεν πρόκειται για ιστορία που αφορά μόνο αυτόν τον καημένο άνθρωπο, πρόκειται για την ιστορία εκατομμυρίων ανθρώπων, όλων σχεδόν των ανθρώπων. Περιμένουν όλοι την κατάλληλη στιγμή, τον σωστό συνδυασμό των αστεριών... Συμβουλεύονται την αστρολογία, πηγαίνουν στους χειρομάντες... ρωτούν με διάφορους τρόπους τι πρόκειται να γίνει αύριο.
 
Το αύριο δεν έρχεται, δεν έχει έρθει ποτέ. Πρόκειται απλώς για μια ανόητη στρατηγική αναβολής. Εκείνο που έρχεται είναι πάντοτε το σήμερα.
 
Το σωστό είδος παιδείας θα διδάσκει στους ανθρώπους να ζουν εδώ και τώρα, να δημιουργούν τον παράδεισο από αυτήν εδώ τη γη, να μην περιμένουν να έρθει ο θάνατος και να μην είναι δυστυχισμένοι μέχρι να σταματήσει τη δυστυχία τους ο θάνατος.
 
Ας σε βρει ο θάνατος να χορεύεις και να χαίρεσαι και να αγαπάς. Είναι παράξενη η εμπειρία που ενώ ο άνθρωπος μπορεί να ζήσει τη ζωή του σαν να βρίσκεται ήδη στον παράδεισο, ο θάνατος δεν μπορεί να αφαιρέσει τίποτε από την εμπειρία αυτού του ανθρώπου.
 
Η δική μου προσέγγιση είναι να σε διδάσκω ότι ο παράδεισος είναι εδώ, δεν υπάρχει κανείς παράδεισος κάπου αλλού, και δεν χρειάζεται καμιά προετοιμασία για να είσαι ευτυχισμένος. Δεν χρειάζεται καμιά μαθητεία για να γεμίσεις αγάπη΄ μόνο λίγη εγρήγορση, μόνο λίγη αφύπνιση, μόνο λίγη κατανόηση. Και αν η παιδεία δεν μπορεί να σου δώσει αυτή την λίγη κατανόηση, τότε δεν πρόκειται για παιδεία.
 
Η ιδέα μου για την παγκόσμια ακαδημία σημαίνει ότι ολόκληρος ο κόσμος πρέπει να παίρνει την ίδια μόρφωση για το διαλογισμό, την τέχνη, την δημιουργική επιστήμη.
 
Αν μπορέσουμε να δημιουργήσουμε ένα διανοητικά υγιές εκπαιδευτικό σύστημα σε ολόκληρο τον κόσμο, τότε οι διαιρέσεις της θρησκείας και οι διακρίσεις μεταξύ λευκών και μαύρων και εθνών, η άσχημη πολιτική που υπάρχει εξαιτίας τους, και η ανόητη συμπεριφορά των ανθρώπων που προετοιμάζονται συνεχώς για πόλεμο...
 
Όποτε βλέπω έναν στρατιώτη δεν μπορώ να το πιστέψω ότι ο άνθρωπος αυτός έχει καθόλου νου. Ακόμη και τα ζώα δεν γίνονται στρατιώτες. Ο άνθρωπος όμως φαίνεται πως έχει ένα μόνο ενδιαφέρον: πώς να σκοτώνει, πώς να σκοτώνει πιο αποτελεσματικά, πώς να εκλεπτύνει συνεχώς τα όργανα που σκοτώνουν.
 
Η σωστή παιδεία θα σε διδάσκει πώς να βρίσκεις το δικό σου τραγούδι και πώς να μάθεις τον χορό και να μην είσαι ντροπαλός΄ πώς να γιορτάζεις τα μικρά πράγματα τής ζωής και να ζωντανέψεις όλον αυτόν τον πλανήτη. Είναι μόνον ένας από όσο γνωρίζουμε, όπου μπορούν οι άνθρωποι να αγαπούν, όπου μπορούν οι άνθρωποι να διαλογίζονται, όπου μπορούν οι άνθρωποι να γίνουν βούδες, όπου μπορούν να υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Σωκράτη και τον Λάο Τσου.
 
Είμαστε πάρα πολύ τυχεροί που βρισκόμαστε πάνω σε τούτο τον μικρό πλανήτη. Είναι ένας από τους μικρότερους πλανήτες στο σύμπαν, αλλά ακόμη και τα μεγαλύτερα αστέρια, εκατομμύρια φορές πιο μεγάλα από αυτή τη γη, δεν μπορούν να διεκδικήσουν έναν Άλμπερτ Αϊνστάιν ή έναν Ιησού ή έναν Γιεχούντι Μενουχίν. Είναι παράξενο ότι μέσα σε αυτό το πελώριο σύμπαν η ύπαρξη επέτυχε μόνο πάνω σε τούτο τον μικρό πλανήτη να δημιουργήσει λίγη συνειδητότητα, λίγη ζωή. Είναι στο χέρι μας τώρα να μεγαλώσουμε ξεκινώντας από τη μικρή αυτή αρχή και να μπούμε στα άπειρα ύψη που αποτελούν τη δυνατότητά μας και που είναι φυσικό μας δικαίωμα.
 
Μέχρι τώρα, η παιδεία δεν βρισκόταν στη σωστή κατεύθυνση. Βασανίζει τον κόσμο χωρίς λόγο με ιστορία, με γεωγραφία. Αν ενδιαφέρεται κανείς, θα πρέπει να είναι διαθέσιμα αυτά τα θέματα. Αν ενδιαφέρεται κανείς να μάθει για τη Κωνσταντινούπολη, τότε ας μάθει. Κι αν ενδιαφέρεται κανείς να μάθει για το Τζένγκις Χαν, τον Ταμερλάνο, ας μάθει. Δεν υπάρχει όμως λόγος να διδάσκουμε τον κόσμο υποχρεωτικά όλες τις ανοησίες και τα σκουπίδια που συνέβησαν στο παρελθόν. Είναι πολύ ανόητο πράγμα αυτό και πολύ απίστευτο. Αν διδάσκεις τον κόσμο ότι υπήρξαν άνθρωποι σαν τον Τζένγκις Χαν και τον Ναδίρ Σαχ και τον Ταμερλάνο και τον Μέγα Αλέξανδρο σημαίνει ότι τους διδάσκεις την λάθος πλευρά τής ύπαρξής τους.
 
Αγωνιζόμουν στα πανεπιστήμια, ΄΄Γιατί δεν διδάσκετε για τον Σωκράτη; Γιατί δεν διδάσκετε για τον Τσουάνγκ Τσου; Γιατί δεν διδάσκετε για τον Μποντιντάρμα...;΄΄ Αυτοί αποτελούν τη σωστή πλευρά τής συνειδητότητας.
 
Κι αν διδάσκουν σχετικά με το λάθος είδος ανθρώπων, σου δίνεται η ιδέα ότι δεν πειράζει καθόλου να κάνεις λάθος. Αν πρόκειται σιγά-σιγά να γίνεις ένας Τζένγκις Χαν, είναι πολύ εντάξει. Δεν κάνεις κάτι το καινούργιο, ο άνθρωπος πάντοτε το έκανε αυτό.
 
Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε την ιστορία, να βγάλουμε όλους εκείνους τους λάθος ανθρώπους και να προστατέψουμε τα παιδιά μας ώστε να μην λάβουν τον προγραμματισμό πως ο άνθρωπος δεν έχει ασχοληθεί με τίποτε άλλο εκτός από πολέμους, μάχες, ανταγωνισμό, απληστία. Πρέπει να διδάξουμε τα παιδιά μας όχι ό,τι έγινε αλλά ό,τι μπορεί να γίνει, όχι το παρελθόν αλλά το μέλλον. Γιατί να χάνουμε τόσο πολύ χρόνο διδάσκοντας θέματα που δεν έχουν καμιά σπουδαιότητα για την πραγματική υπαρξιακή ζωή και να μην τους δίνουμε μια και μόνη κατεύθυνση σχετική με την τέχνη τής αγάπης, την τέχνη της ζωής, το νόημα της ύπαρξης, την προετοιμασία για τον θάνατο με χαρά, σιωπή και διαλογιστικότητα. Όλα όσα είναι ουσιώδη απουσιάζουν και εκείνα που είναι επουσιώδη και απολύτως ανόητα τους τα επιβάλουμε.
 
Λένε ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται. Η ιστορία δεν επαναλαμβάνεται. Είναι η δική μας ανοησία που διδάσκουμε συνεχώς το ίδιο πράγμα σε κάθε γενιά. Τα καημένα τα παιδιά προγραμματίζονται να μιμούνται τους ίδιους σπουδαίους ήρωες που ήταν στην πραγματικότητα εγκληματίες, όχι ήρωες. Ένας και μόνο άνθρωπος, ο Τζένγκις Χαν, σκότωσε σαράντα εκατομμύρια ανθρώπους. Είναι καλύτερο να αφαιρέσουμε κάθε πληροφορία για τους ανθρώπους αυτούς από την μόρφωση. Δώσε μόρφωση σχετικά με τον χορό ενός Σίβα, το φλάουτο ενός Κρίσνα. Δίδαξέ τους όλα όσα υπήρξαν όμορφα και καλά, έτσι ώστε να συνηθίσουν στο ότι κάθε τι που είναι καλό είναι φυσικό και το κακό είναι τυχαίο΄ ότι το κακό δεν συμβαίνει, δεν συνέβη ποτέ, και το καλό είναι απολύτως φυσιολογικό.
 
Να είσαι βούδας δεν είναι κάτι το αφύσικο. Πρέπει να διδάσκεται σε κάθε παιδί ότι να είσαι βούδας είναι ένα φυσιολογικό φαινόμενο. Κάθε ένας που είναι αρκετά σοφός πρόκειται να γίνει βούδας. Πρόκειται να γίνεις βούδας εσύ.
 
Η πιο μεγάλη επανάσταση πρέπει να συμβεί στην παιδεία και τα συστήματά της΄ διαφορετικά, ο άνθρωπος θα συνεχίσει να επαναλαμβάνει την ιστορία.
 
Τώρα είναι ώρα για σιωπή και ώρα για γέλιο...
 
Ο Χάϊμι Γκόλντμπεργκ γυρνάει στο σπίτι από τη δουλειά κάποιο βράδυ και η Μπέκυ τού λέει, ΄΄Πήγες στο μαγαζί να πάρεις τις φωτογραφίες που σου ζήτησα; Μάλλον δεν πήγες! Δεν με ακούς ποτέ! Δεν θυμάσαι ποτέ τίποτε! Αα, ώστε τις πήρες. Δόξα το Θεό, γίνονται και θαύματα. Για να τις δω! Αυτή η φωτογραφία είναι απαίσια και αυτή εδώ είναι ακόμη χειρότερη. Θεέ μου! Αυτή εδώ είναι φρικτή και τούτη είναι σκέτη καταστροφή. Είναι η χειρότερη σειρά από φωτογραφίες που έχω δει στη ζωή μου. Δεν μπορείς να κάνεις τίποτε σωστά! Δεν οδηγείς καλά το αυτοκίνητο! Δεν μπορείς να αλλάξεις καν μια ασφάλεια. Δεν ξέρεις να τραγουδάς, και σαν φωτογράφος είσαι ο χειρότερος! Ορίστε, δες αυτές τις φωτογραφίες: σε κάθε μια που μου έβγαλες, είμαι με το στόμα ανοιχτό!΄΄
 
Μια αναμορφωμένη πόρνη καταθέτει την ιστορία της σε έναν δρόμο σχετικά με το Στρατό της Σωτηρίας. Δίνει έμφαση στα λόγια της χτυπώντας ένα μεγάλο τύμπανο.
΄΄Ήμουν κάποτε αμαρτωλή!΄΄ φωνάζει.
ΜΠΟΥΜ! ακούγεται το τύμπανο.
΄΄Ήμουν κακιά γυναίκα!΄΄ κραυγάζει.
ΜΠΟΥΜ!
΄΄Έπινα!΄΄
ΜΠΟΥΜ!
΄΄Έπαιζα χαρτιά!΄΄
ΜΠΟΥΜ!
΄΄Κυνηγούσα τους άντρες!΄΄
ΜΠΟΥΜ! ΜΠΟΥΜ!
΄΄Γινόμουνα τρελή τα Σαββατόβραδα κι έκανα σαματά!΄΄
ΜΠΟΥΜ! ΜΠΟΥΜ! ΜΠΟΥΜ!
΄΄Και τώρα τι κάνω τα Σαββατόβραδα;΄΄ φωνάζει.
΄΄Στέκω στο δρόμο και χτυπάω αυτό το καταραμένο τύμπανο!΄΄
 
 
Osho, Om Shantih Shantih Shantih, Ομιλία #27
 
 
Για να συνεχίσεις την ανάγνωση στα αγγλικά και για να δεις όλες τις μορφές που είναι διαθέσιμη αυτή η ομιλία: κάνε κλικ εδώ

<< Πίσω