Quantcast

Osho ΄΄Πάντοτε ήθελα να μην είμαι Δάσκαλος κανενός΄΄

΄΄Πάντοτε ήθελα να μην είμαι Δάσκαλος κανενός΄΄

 
Όσσο,
Έχεις πει ότι η καρδιά των σαννυάσιν σου χτυπά στον ίδιο ρυθμό με την δική σου καρδιά. Μπορείς να μας μιλήσεις περισσότερο για το φαινόμενο αυτό; Πώς πηγαίνει ο μαθητής από το κεφάλι στην καρδιά; Συμβαίνει να βρίσκεται άλλοτε συντονισμένος μαζί σου ένας μαθητής κι άλλοτε όχι; Κι αν είναι έτσι, τι είναι αυτό που κάνει έναν μαθητή να απομακρυνθεί από εσένα και τι βοηθά τον μαθητή να επιστρέψει;
 
Είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβεις. Τα θέματα της καρδιάς είναι πάντα δύσκολο να τα καταλάβεις. Υπάρχουν μερικοί μαθητές που βρίσκονται καθημερινά σε βαθιά αρμονία μαζί μου. Δεν υπάρχει κανένα κενό. Μάλιστα, μόνον σε εκείνους αξίζει να ονομάζονται φίλοι.
 
Θα ήθελα εδώ να πω κάτι που το κρατούσα μυστικό σε όλη μου τη ζωή:
 
Ένα όμορφο πρωινό, ο Γκωτάμα Βούδας είχε βγει για έναν περίπατο μαζί με τον άνθρωπο που τον φρόντιζε, τον μαθητή του Ανάντα. Ήταν εποχή φθινοπώρου΄ τα δέντρα είχαν αρχίσει να γυμνώνονται σχεδόν και όλα τα φύλλα βρίσκονταν πάνω στο μονοπάτι. Ο άνεμος έκανε τα δέντρα να θροΐζουν και τα φύλλα έβγαζαν όμορφους ήχους. Περπατώντας πάνω σε εκείνα τα φύλλα, ο Βούδας ήταν πάρα πολύ ευχαριστημένος... με τη μουσική των ξερών φύλλων.
 
Πήρε λίγα φύλλα στο χέρι του. Ο Ανάντα τον ρώτησε, ΄΄Μπαγκουάν, πάντοτε σκεφτόμουν να σε ρωτήσω ένα πράγμα, αλλά είναι τόσο δύσκολο να είμαστε μόνοι. Πάντα σε περιβάλλουν άνθρωποι. Σήμερα είσαι μόνος μέσα σε τούτο το δάσος και δεν μπορώ να αντισταθώ στον πειρασμό. Θέλω να σε ρωτήσω: μας έχεις πει τα πάντα ή έχεις κρατήσει κάποια μυστικά;΄΄ Ο Βούδας είπε, ΄΄Βλέπεις τα φύλλα μέσα στο χέρι μου; Και βλέπεις τα φύλλα μέσα σε ολόκληρο το δάσος;΄΄ Ο Ανάντα είπε, ΄΄Ναι, τα βλέπω, αλλά δεν καταλαβαίνω ότι αυτό είναι η απάντηση.΄΄ Ο Βούδας είπε, ΄΄Θα καταλάβεις. Έχω πει μόνον τόσα και έχω κρατήσει μυστικά όλα αυτά τα φύλλα που βρίσκονται μέσα σε ολόκληρο το δάσος.΄΄
 
Η δική μου κατάσταση είναι διαφορετική. Έχω πει ολόκληρο το δάσος΄ μόνο ένα πράγμα έχω κρατήσει μυστικό, ένα μόνο φύλλο. Ο Βούδας δήλωσε πριν από το θάνατό του ότι θα επιστρέψει μετά από είκοσι πέντε αιώνες και ότι το όνομά του θα είναι Μαιτρέγια. Μαιτρέγια σημαίνει ο φίλος. Οι Βούδες δεν επιστρέφουν΄ κανείς φωτισμένος άνθρωπος δεν επιστρέφει ποτέ, είναι λοιπόν απλώς ένας τρόπος τού λέγειν....
 
Εκείνο που έλεγε έχει εξαιρετική σημασία. Δεν έχει καμιά σχέση με την επιστροφή του΄ δεν μπορεί να επιστρέψει. Εκείνο που εννοούσε ήταν ότι η αρχαία σχέση μεταξύ του Δάσκαλου και του μαθητή θα χάσει το νόημά της σε είκοσι πέντε αιώνες. Ήταν η διαύγεια της αντίληψής του, δεν πρόβλεπε κάτι, απλώς η διαύγειά του με την οποία έβλεπε ότι, όπως αλλάζουν τα πράγματα, όπως άλλαξαν στο παρελθόν και όπως συνεχίζουν να αλλάζουν, θα έπαιρνε τουλάχιστον είκοσι πέντε αιώνες για να γίνει παρωχημένη η σχέση Δασκάλου και μαθητή. Μετά, ο φωτισμένος Δάσκαλος θα είναι μόνον φίλος.
 
Πάντοτε ήθελα να μην είμαι Δάσκαλος κανενός. Αλλά οι άνθρωποι θέλουν Δάσκαλο, θέλουν να είναι μαθητές΄ κι έτσι έπαιξα αυτό τον ρόλο. Είναι καιρός τώρα να σας πω ότι πολλοί από σας είναι έτοιμοι να με δεχτούν ως φίλο. Εκείνοι που είναι συντονισμένοι μαζί μου συνεχώς, χωρίς καμιά διακοπή, είναι οι μόνοι πραγματικοί φίλοι.
 
Υπάρχουν άνθρωποι που άλλοτε είναι συντονισμένοι μαζί μου και άλλοτε δεν είναι συντονισμένοι μαζί μου. Ρωτάς γιατί συμβαίνει αυτό. Ο λόγος είναι, ίσως σου κάνει έκπληξη να τον ακούσεις, ότι μερικές φορές είναι συντονισμένοι μαζί μου επειδή είμαι ο ίδιος συντονισμένος μαζί τους, επειδή ό,τι λέω είναι σύμφωνο με αυτούς. Αισθάνονται, ΄΄Είναι πολύ σωστό αυτό.΄΄ Δεν είναι συντονισμένοι μαζί μου. Αντίθετα, αισθάνονται ότι είναι συντονισμένοι μαζί μου μόνο επειδή ικανοποιώ κάποια από τις ιδέες τους, κάποια από τις προσδοκίες τους. Αυτό είναι πλάνη.
 
Όταν είσαι πραγματικά συντονισμένος μαζί μου, δεν μπορείς να πάψεις να είσαι έτσι. Κι αν κάποιος παύει, αυτό σημαίνει απλώς ότι είπα κάτι, έκανα κάτι, που δεν είναι σύμφωνο με σένα. Παραμένεις εσύ ο κριτής. Δεν έχεις πάψει να κρίνεις. Το εγώ σου βρίσκεται ακόμη εκεί.
 
Πήγαινα ένα περίπατο κάθε μέρα μαζί με κάποιον από τους καθηγητές μου. Μια μέρα, καθώς επιστρέφαμε, μας συνάντησε στο δρόμο ένας άλλος καθηγητής. Πήγαινε περίπατο΄ εμείς επιστρέφαμε. Γνώριζε εμένα, αλλά δεν γνώριζε τον καθηγητή μου. Ο καθηγητής μου ήταν πολύ καινούργιος, μόλις είχε έρθει στη σχολή πριν από δυο-τρεις μέρες. Με ρώτησε λοιπόν, ΄΄Έρχεσαι εδώ κάθε μέρα;΄΄ Είπα, ΄΄Ναι, έρχομαι κάθε μέρα. Και τρεις μέρες τώρα έρχεται μαζί μου και ο καθηγητής μου.΄΄ Ο καθηγητής μου φάνηκε να ενοχλείται. Τον ρώτησα, ΄΄Τι συμβαίνει; Φαίνεσαι θυμωμένος.΄΄ Είπε, ΄΄Και βέβαια. Εσύ έρχεσαι μαζί μου και είπες ότι εγώ έρχομαι μαζί σου.΄΄ Είπα, ΄΄Πραγματικά έτσι είναι. Πώς γίνεται να έρχεται ένας καθηγητής μαζί με τον φοιτητή; Είναι πάντα ο φοιτητής που έρχεται με τον καθηγητή. Να με συγχωρέσεις λοιπόν. Αυτό όμως δείχνει απλώς ότι είσαι ανόητος΄ και από αύριο δεν θα έρχεσαι μαζί μου.΄΄
 
Οι άνθρωποι είναι παράξενοι. Βρισκόμουν εκεί δυο χρόνια. Βρισκόταν εκείνος εκεί μόνο τρεις ημέρες, αλλά ήθελε να ακούσει ότι εγώ πήγαινα μαζί του. Το εγώ θέλει παντού ικανοποίηση. Συμβαίνει λοιπόν, όταν αισθάνεσαι πως λέω κάτι το οποίο ικανοποιεί τις προσδοκίες σου, να είσαι μαζί μου, η καρδιά σου να κτυπά μαζί με τη δική μου, είσαι συντονισμένος με μένα. Όχι. Να με συγχωρείς σε παρακαλώ που είμαι ευθύς΄ εγώ είμαι συντονισμένος μαζί σου. Σύντομα κάτι συμβαίνει, λέω κάτι, κάνω κάτι, και η καρδιά σου δεν κτυπάει πλέον μαζί μου.
 
Να θυμάσαι λοιπόν ένα πράγμα: όταν είσαι μαζί μου, τότε πρόκειται για κάτι συνεχές, χωρίς κανένα κενό. Τι λέω, τι κάνω, δεν έχει σημασία, γιατί δεν είσαι κριτής. Με αγαπάς έτσι όπως είμαι. Δεν σε κρίνω ο ίδιος. Σε αγαπώ έτσι όπως είσαι. Κι αν αυτό αλλάξει, να θυμάσαι ότι πρόκειται για κριτική, και αντί να προχωρείς μαζί μου, προσπαθείς να με παρασύρεις μαζί σου. Και αυτό δεν δείχνει μεγάλη αγάπη.
 
Μπορώ να έρθω μαζί σου, αλλά βρίσκεσαι στο σκοτάδι και θα με οδηγήσεις κι εμένα στο σκοτάδι. Δεν έχω δυσκολία να έρθω μαζί σου. Δεν μπορείς να καταστρέψεις το φως μου΄ εγώ μπορώ να καταστρέψω το σκοτάδι σου.
 
Δεν γίνεται να χάσω τίποτε αν έρθω μαζί σου. Εσύ θα χρειαστεί να χάσεις πολλά πράγματα αν έρθεις μαζί μου. Κι όταν αγαπάς κάποιον, είσαι πρόθυμος να χάσεις το οτιδήποτε, τα πάντα, ακόμη και τον εαυτό σου. Όταν είσαι πρόθυμος να χάσεις τον εαυτό σου, η φιλία ολοκληρώνεται. Και τότε υπάρχει μεγάλη ομορφιά.
 
Ακριβώς εικοσιπέντε αιώνες μετά τον θάνατο τού Βούδα αλλάζω το όνομα του Ιδρύματός μας και γίνεται τώρα Διεθνές Ίδρυμα Φίλων του Ρατζνίς. Δεν πρόκειται απλώς για αλλαγή στο όνομα. Θα αλλάξει την όλη χροιά τής κίνησής μας. Και πρέπει να ανέβεις ψηλότερα έτσι ώστε να γίνει η κίνηση εκείνο που θέλω να γίνει. Έτσι ώστε να υλοποιηθεί το όνειρο.
Μην με προδώσεις. Εντάξει;
 
Osho, The Last Testament, Τόμος 3, Ομιλία #25
 
Για να συνεχίσεις την ανάγνωση στα αγγλικά – και για να δεις όλες τις μορφές που είναι διαθέσιμη αυτή η ομιλία: κάνε κλικ εδώ