Quantcast

Osho Δεν μπορούμε να φτάσουμε ποτέ στο σημείο εκείνο όπου θα τελειώνει το μέλλον

Δεν μπορούμε να φτάσουμε ποτέ στο σημείο εκείνο όπου θα τελειώνει το μέλλον

 
Όσσο,
όταν μιλούσες για τον τρόπο που διάφοροι βουδιστές Δάσκαλοι έχουν προσθέσει το δικό τους άρωμα στη διδασκαλία του Βούδα, άρχισα να αναρωτιέμαι αν θα υπάρχει κανείς να προσθέσει μια νέα γεύση στο δικό σου πιάτο. Μοιάζει σχεδόν αδύνατον να προσθέσεις ένα νέο καρύκευμα σε κάτι που ήδη περιέχει όλα τα καρυκεύματα που μπορούν να βρεθούν σε αυτή τη γη.
 
Μοιάζει σχεδόν αδύνατον, αλλά δεν μπορεί κανείς ποτέ να προβλέψει για το μέλλον. Το μέλλον παραμένει ανοικτό. Αυτό που φαίνεται αδιανόητο σήμερα, μπορεί να το διανοηθείς αύριο.
 
Δεν μπορούμε ποτέ να φτάσουμε στο σημείο εκείνο όπου το μέλλον κλείνει. Αυτό ακριβώς σημαίνει το ότι η ύπαρξη είναι αιώνια.
 
Μπορεί να είναι πολύ δύσκολο γιατί δεν περιορίζομαι σε κανένα συγκεκριμένο μονοπάτι, σε καμιά συγκεκριμένη φιλοσοφική άποψη. Είμαι αρκετά απέραντος ώστε να εμπεριέχω αντιφάσεις, και οτιδήποτε έχει συμβεί πάνω στη γη σε ότι αφορά την εξέλιξη της συνειδητότητας, το έχω κάνει μέρος του δικού μου οράματος για τη ζωή.
 
Έτσι, αν κοιτάξεις προς τα πίσω, όλα τα άλλα θα μοιάζουν λίγο φτωχότερα, ακόμα και οι πιο μεγάλοι γίγαντες θα μοιάζουν περιορισμένοι. Αλλά κοιτάς το παρελθόν, δεν κοιτάς το μέλλον, το οποίο είναι εντελώς απρόβλεπτο.
 
Θα συνεχίσουν να συμβαίνουν διάφορα πράγματα, καινούργια πράγματα θα συνεχίσουν να προστίθενται. Και δεν είμαι λιμνούλα που είναι κλειστή΄ είμαι περισσότερο σαν το ποτάμι που ρέει συνεχώς, προσκαλώντας κάθε άλλο ποτάμι να ενωθεί μαζί του.
 
Κάθε τι που σου έχω δώσει θα παραμείνει αμόλυντο, αλλά θα εμπλουτιστεί όλο και περισσότερο από τη μελλοντική εξέλιξη του ανθρώπου, γιατί αποτελεί ένα ανοικτό φαινόμενο.
 
Δεν είμαι ο τελευταίος προφήτης, μεσσίας ή σωτήρας μιας συγκεκριμένης παράδοσης.
 
 
Είμαι η αρχή, όχι το τέλος, μιας εντελώς καινούργιας προσέγγισης τής ζωής και των προβλημάτων της, καλώντας κάθε τι που μπορείς ή δεν μπορείς να διανοηθείς να το φιλοξενήσω.
 
Oπότε έχεις δίκιο. Φαίνεται πολύ δύσκολο, αλλά η ύπαρξη είναι τόσο απέραντη και οι δυνατότητες τόσο ατελείωτες που δεν μπορείς ποτέ να πεις ότι έφτασες στην τελεία. Δεν έρχεται ποτέ, ούτε καν η άνω τελεία δεν έρχεται. Η ζωή δεν γνωρίζει καμία τελεία, καμία άνω τελεία΄ απλώς όλο και συνεχίζει και θα συνεχίζει να προσθέτει καρυκεύματα για τα οποία δεν έχουμε καν επίγνωση. Και είναι καλό αυτό.
 
Σημαίνει ότι σου δίνω κάτι ζωντανό, που θα συνεχίσει να μεγαλώνει΄ ακόμα και πέρα από εμάς θα έχει τη δική του ανάπτυξη. Δεν σου δίνω κάτι νεκρό, όπως ήταν η συνθήκη παλιά.
 
Ο Μωάμεθ λέει, ΄΄Είμαι ο τελευταίος αγγελιαφόρος του Θεού. Τώρα δεν θα υπάρξει κανένας άλλος αγγελιαφόρος. Και το Κοράνι είναι το τελευταίο μήνυμα. Μετά το Κοράνι δεν θα υπάρξει κανένα άλλο ιερό βιβλίο΄΄.
 
Δεν έχει επίγνωση ότι δεν μπορεί να σταματήσει την ύπαρξη με το δικό του θάνατο. Πολλοί προφήτες έχουν έρθει και έχουν φύγει.
 
Έχουν προσθέσει στην ομορφιά της ύπαρξης, αλλά κανένας δεν θα έπρεπε να είναι τόσο υπερόπτης που να πει, ΄΄Είμαι ο τελευταίος.΄΄
 
Ίδια είναι και η περίπτωση με τον Μαχαβίρα. Είναι ο τελευταίος τιρθάνκαρα των Τζαϊνιστών. Τώρα δεν πρόκειται να υπάρξει κανένας άλλος τιρθάνκαρα, τίποτα δεν μπορεί να προστεθεί στις διδασκαλίες του, τίποτα δεν μπορεί να αφαιρεθεί από τις διδασκαλίες του.
 
Αλλά αυτοί οι άνθρωποι δεν είχαν επίγνωση ότι μετατρέπουν το όραμά τους σε ένα νεκρό πράγμα με τα ίδια τους τα χέρια.
 
Γι΄αυτό και οι Χριστιανοί φοβούνται τόσο πολύ μήπως ανακαλύψει η επιστήμη κάτι που είναι εναντίον της Βίβλου, οι Μωαμεθανοί φοβούνται τόσο μήπως πει κανείς κάτι που προχωρεί πέρα από το Κοράνι. Αλλά αυτοί είναι οι εχθροί της προόδου, οι εχθροί της ζωής.
 
Εγώ δεν είμαι. Είμαι απλώς ένας φίλος, ένα ταπεινό ξεκίνημα, μια ζωντανή πραγματικότητα με νέο ενθουσιασμό κάθε ημέρα, νέες εκστάσεις, νέους χώρους΄ και ικανός να τα απορροφήσω όλα, χωρίς να φοβάμαι την πρόοδο. Αν κάτι είναι λάθος, είμαι πάντα έτοιμος να το αφήσω, πάντα να είμαι με το μέρος της αλήθειας.
 
Υπάρχουν δύο είδη ανθρώπων: αυτοί που θέλουν να είναι η αλήθεια πάντα με το μέρος τους΄ αυτοί είναι οι εγωιστές, οι υπερόπτες. Και υπάρχει άλλος ένας τύπος ανθρώπου που πάντα θέλει να είναι με το μέρος της αλήθειας, όποιο και αν είναι το κόστος΄ αν χρειάζεται να χάσει τα πάντα, είναι έτοιμος, αλλά δεν μπορεί να πάψει να είναι με το μέρος της αλήθειας. Αυτοί είναι οι ταπεινοί, αυτοί είναι οι αληθινοί άγιοι άνθρωποι της γης΄ και έχουν υπάρξει πολύ λίγοι.
 
 
Όσσο,
Μου αρέσει να ακούω να μιλάς για τη συνάντηση του εσωτερικού άνδρα και της εξωτερικής γυναίκας. Πρόκειται να βρεθεί ο εσωτερικός άνδρας σε ένα από τα βασίλεια της συνειδητότητας και αν είναι έτσι, υπάρχει τρόπος να προκαλέσω την παρουσία του ώστε να μπορέσω να τον αναγνωρίσω σε περιπτώσεις όπου προηγουμένως δεν είχα επίγνωση;
 
Ο εσωτερικός άνδρας ή η εσωτερική γυναίκα δεν πρόκειται να βρεθούν αν δεν φτάσεις στην ανώτερη κορυφή΄ αν δεν φτάσεις στη συμπαντική υπερσυνείδηση δεν θα είσαι σε θέση να το αναγνωρίσεις΄ μόνο σε αυτήν την κορυφή οι δυαδικότητες συναντιούνται και μπορείς να αισθανθείς την οργασμική εμπειρία της συνάντησης. Σιγά-σιγά, μπορείς να αποκτήσεις επίγνωση των δυο άκρων αντιθέτων που κινούνται μαζί σε αρμονία, σε ένα χορό, αλλά δεν θα το συναντήσεις καθόλου στη διαδρομή, μόνο στο τέλος του ταξιδιού.
 
 
Όσσο,
Η αναζήτηση του κυρίαρχου χαρακτηριστικού μου, απλώς η αναζήτησή του, αποδεικνύεται πως είναι σπουδαίο τέχνασμα. Είναι σαν από πάντα να δεχόμουν ότι υπάρχουν συγκεκριμένα ΄΄ανεπιθύμητα΄΄ πράγματα μέσα στο ντουλάπι μου, για τα οποία σε διαφορετικές περιόδους συγκεντρώνω κάποιο βαθμό ενθουσιασμού προκειμένου να απαλλαχτώ από αυτά ή να τα παρατηρήσω με μεγαλύτερη συνειδητότητα. Καθώς προσπαθούσα να τα εντοπίσω κατά τη διάρκεια των τελευταίων σαράντα οκτώ ωρών, είδα ότι η ίδια η διαδικασία του ανοίγματος της ντουλάπας και η εξέτασή της με το φως ενός φακού, έχει από μόνη του καταστήσει εκείνους τους σκελετούς ανίσχυρους κατά κάποιο τρόπο. Είναι βέβαιο ότι αν απλώς μιλάς για αυτούς τους σκελετούς σαν να αποτελούν προβλήματα αντί να τους κοιτάζεις, τότε δίνεις υπόσταση σε κάτι που στην πραγματικότητα δεν έχει δική του ζωή. ΄Οσσο, κοροϊδεύω τον εαυτό μου, ή είναι αλήθεια τόσο εύκολο;
 
Είναι τόσο εύκολο. Πολλά από τα προβλήματά μας υπάρχουν γιατί δεν τα έχουμε ποτέ κοιτάξει, ποτέ δεν έχουμε εστιάσει τη ματιά μας πάνω τους για να αντιληφθούμε τι συμβαίνει.
 
Είναι σαν μια αρχαία ιστορία. Ήταν νύχτα με πανσέληνο και ένας κλέφτης είχε κλέψει πολλά κοσμήματα. Και βέβαια φοβόταν. Έτρεχε, και ξαφνικά άκουσε κάποια βήματα να τον ακολουθούν.
 
Συμβαίνει σχεδόν πάντα΄ αν έχεις ποτέ δοκιμάσει να τρέξεις στο σκοτάδι, ακούς τα δικά σου βήματα και νιώθεις λες και κάποιος σε ακολουθεί.
 
Και όταν κοίταξε, είδε ότι κάποιος όντως τον ακολουθούσε. Ήταν η ίδια του η σκιά. Αλλά δεν βρισκόταν σε κατάσταση τέτοια ώστε να καταλάβει ποιος ήταν. Το πρόβλημά του ήταν με κάποιο τρόπο να το ξεφύγει από τα νύχια του. Έτρεξε γρηγορότερα, αλλά άκουσε αυτόν που τον παρακολουθούσε να τρέχει γρηγορότερα επίσης. Και κοίταζε πίσω συνεχώς και έβλεπε ότι βρισκόταν ακριβώς πίσω του. Ο κακομοίρης κουράστηκε, εξοντώθηκε, αλλά δεν μπορούσε να γλιτώσει από τη σκιά του. Εξαντλημένος, έπεσε κάτω από ένα δέντρο όπου δεν έφτανε το σεληνόφως και κοίταξε παντού τριγύρω και αναρωτιόταν πού είχε πάει εκείνος ο τύπος΄ μόλις πριν ήταν από πίσω του, τόσο κοντά.
 
Μάζεψε κουράγιο, κοίταξε παντού τριγύρω, δεν μπορούσε να τον δει πουθενά΄ αλλά τότε βγήκε από τη σκιά του δέντρου και ξανά ήταν εκείνος πίσω του. Αλλά αυτή τη φορά δεν μπόρεσε να τον ξεγελάσει, στράφηκε και κοίταξε τον τύπο. Δεν ήταν κανείς. Ήταν η ίδια του η σκιά.
 
Πολλά από τα προβλήματά μας, ίσως τα περισσότερα προβλήματά μας, υπάρχουν επειδή ποτέ δεν τα έχουμε κοιτάξει καταπρόσωπο, ποτέ δεν τα έχουμε αντιμετωπίσει΄ και αν δεν τα κοιτάμε, τους δίνουμε ενέργεια, αν τα φοβόμαστε τους δίνουμε ενέργεια, αν προσπαθούμε πάντα να τα αποφύγουμε, τους δίνουμε ενέργεια΄ γιατί τα αποδέχεσαι. Η ίδια σου η αποδοχή αποτελεί την ύπαρξή τους. Χωρίς την αποδοχή σου, δεν υπάρχουν. Έτσι αν ανοίξεις τις ντουλάπες σου και πάρεις το φακό σου και κοιτάξεις τους σκελετούς, θα ανακαλύψεις ότι είναι νεκροί.
 
Οι σκελετοί δεν μπορούν να κάνουν τίποτα, αλλά σχεδόν όλοι φοβούνται τους σκελετούς. Είναι μια παράξενη κατάσταση. Δεν φοβάσαι τους ζωντανούς ανθρώπους που μπορούν να σου κάνουν ζημιά, που μπορούν ακόμα και να σε σκοτώσουν΄ και όλοι κρύβουν ένα σκελετό από κάτω, μόνο επιδερμικά, και είναι ζωντανοί άνθρωποι. Αλλά αν ξαφνικά σε ένα δωμάτιο πέσεις πάνω σε έναν κακομοίρη σκελετό που δεν έχει ζωή, φοβάσαι πάρα πολύ. Τι μπορεί να σου κάνει ο σκελετός;
 
Στο πανεπιστήμιό μου είχα ένα φίλο που ήταν γιος ενός γιατρού, και ο γιατρός ήταν ο επικεφαλής του πανεπιστημιακού νοσοκομείου, το οποίο αποτελούσε επίσης μέρος τής ιατρικής σχολής. Και είχαν πολλούς σκελετούς για μελέτη. Και μια μέρα έλεγα στο γιο του, ΄΄Ο πατέρας σου τουλάχιστον πρέπει να είναι ο μόνος άνθρωπος που δεν φοβάται τους σκελετούς΄΄. Εκείνος είπε, ΄΄Σίγουρα δεν φοβάται. Όλη την ημέρα μιλάει στους φοιτητές για τους σκελετούς, τα μέρη τους.΄΄
 
Και είχε μια καλή συλλογή. Έμενε μέσα στο συγκρότημα του νοσοκομείου. Έτσι είπα, ΄΄Τότε πρέπει να ελέγξουμε αν είναι αλήθεια ή όχι΄΄. Ζήτησα από το γιο, ΄΄Με κάποιο τρόπο χρειάζεται να πάρεις το κλειδί του δωματίου όπου βρίσκονται οι σκελετοί και τη νύχτα θα μεταφέρουμε ένα σκελετό έξω. Απλώς χτύπησε την πόρτα, ο πατέρας θα έρθει να ανοίξει κι εμείς θα κρυφτούμε και ο σκελετός θα στέκεται εκεί και ας δούμε τι θα συμβεί΄΄.
 
Ο γιος είπε, ΄΄Θα με μπλέξεις σε προβλήματα΄΄.
Είπα, ΄΄Εσύ μην ανησυχείς. Φύγε όσο πιο μακριά μπορείς. Και μπορείς να μου έχεις εμπιστοσύνη, ποτέ δεν θα αναφέρω το όνομά σου αν κάτι συμβεί.΄΄
Και δεν θα το πιστέψεις, ο άνθρωπος που ασχολούνταν με σκελετούς για χρόνια, όταν χτύπησα την πόρτα του, είπε, ΄΄Ποιος είναι εκεί;΄΄
Είπα, ΄΄Δεν με αναγνωρίζεις;΄΄
Άνοιξε την πόρτα.
 
Τραβήχτηκα στην άκρη πίσω από ένα δέντρο΄ υπήρχε ένα πολύ μεγάλο δέντρο μπόντι εκεί. Και είδε τον σκελετό. Και έπρεπε να δεις τη σκηνή, σαν να έχασε όλο το θάρρος του. Σωριάστηκε στη γη. Και από πάνω έπεσε ο σκελετός.
Η σύζυγός του ήρθε, ΄΄Τι συμβαίνει; ΄΄ Βλέποντας το σκελετό πάνω στο σύζυγό της, ούρλιαξε και λιποθύμησε.
Και οι γείτονες ξύπνησαν εξαιτίας της κραυγής της και όλοι ερχόντουσαν εκεί΄ αλλά όλοι στέκονταν μακριά, βλέποντας την κατάσταση. Η σύζυγος ήταν φαρδιά πλατιά στο πάτωμα, ο σύζυγος ξαπλωμένος εκεί, και ο σκελετός από πάνω του. Και εγώ κρυβόμουν πίσω από το δέντρο. Και σκέφτηκα, ΄΄Τώρα τι να κάνω;΄΄ Δεν είχαμε φανταστεί μια τέτοια κατάσταση. Είχα απλά σκεφτεί ότι θα τρομοκρατούνταν. Αλλά η κατάσταση είχε γίνει τόσο περίπλοκη. Και ο γιος του κοιτούσε από μακριά.
 
Τον φώναξα, ΄΄Αυτή δεν είναι ώρα να φοβάσαι΄΄. Κάπως σήκωσε το σκελετό, άφησε αυτούς τους δυο εκεί, και οι δυο ήταν αναίσθητοι, και έβαλε το σκελετό πίσω στη θέση του. Και χρειάστηκε μεγάλη προσπάθεια για τον βάλουμε πίσω, γιατί είχε πέσει, έτσι το ένα χέρι πήγαινε από αυτή τη μεριά, ένα πόδι πήγαινε από την άλλη μεριά, και οι δυο μαζί προσπαθούσαμε να τον φτιάξουμε.
Κάπως το φτιάξαμε, κοιτώντας τους άλλους σκελετούς, ΄΄Πρέπει να συμπεριφέρεσαι ακριβώς όπως οι άλλοι σκελετοί΄΄.
Μετά γυρίσαμε πίσω για να φροντίσουμε το γιατρό και τη σύζυγό του, ραντίζοντάς τους με νερό στο πρόσωπο και λέγοντάς τους, ΄΄Δεν είναι κανείς. Ανησυχήσατε χωρίς λόγο΄΄.
Ο γιατρός είπε, ΄΄ Δεν μπορώ να πιστέψω ότι δεν υπάρχει κανείς. Στεκόταν μπροστά μου και δεν είναι ο οποιοσδήποτε. Είναι ο σκελετός νούμερο δεκαεπτά τον ξέρω καλά΄ αλλά πώς τόλμησε να έρθει εδώ; Και η πόρτα κλειδώνει, και πάντα ελέγχω την κλειδαριά γιατί οι σκελετοί είναι σκελετοί, δεν μπορείς να τους εμπιστευτείς.΄΄
Είπαμε, ΄΄Δεν έχουμε δει κανέναν. Είχαμε απλώς πάει μια βόλτα και μόλις ήρθαμε μέσα και σε είδαμε ξαπλωμένο εδώ κάτω λες και κάποιος είναι από πάνω σου, και δεν είναι κανείς. Και η σύζυγός σου είναι πεσμένη ανάσκελα στο έδαφος. Κάνε κάτι να την επαναφέρεις στις αισθήσεις της.΄΄
 
Έτσι έκανε ό,τι μπορούσε. Κάπως συνήλθε εκείνη. Και ρώτησε, ΄΄Πού είναι ο σκελετός;΄΄
Και ο γιατρός είπε, ΄΄Δεν μπορώ να το πιστέψω, γιατί το νούμερο δεκαεπτά είναι παλιός σκελετός και δεν έχει ποτέ συμπεριφερθεί άσχημα, και ξαφνικά ήρθε και χτύπησε την πόρτα και μέχρι που είπε, ΄Δεν με αναγνωρίζεις;΄ ΄΄ Είπε, ΄΄Τώρα θα είναι πολύ δύσκολο για μένα να συνεχίσω να πηγαίνω σε αυτό το δωμάτιο. Θα αλλάξω τομέα, φτάνει πια με τους σκελετούς.΄΄
 
Είπα, ΄΄Είχες χωρίς λόγο παραισθήσεις μετά από μια ολόκληρη μέρα που δούλευες με τους σκελετούς. Μπορεί απλώς να είχες μια παραίσθηση΄ γιατί ερχόμασταν, δεν είδαμε κανέναν να έρχεται ή να φεύγει, και το κλειδί είναι στην τσέπη σου.΄΄
Έτσι το είδε. Είπε, ΄΄Το κλειδί είναι στην τσέπη μου.΄΄
Είπα, ΄΄ Αν θέλεις, μπορούμε να πάμε και να δούμε πού είναι το νούμερο δεκαεπτά.΄΄
Είπε, ΄΄Όχι, δε θα σας αφήσω να πάτε εκεί. Αν έχει βγει έξω χωρίς καν να ανοίξει την πόρτα, μπορεί να σας κάνει κάτι κακό. Δε χρειάζεται να ασχοληθείς. Αύριο θα αλλάξω τομέα.΄΄
 
Άλλαξε τομέα. Ο πρόεδρος προσπάθησε πολύ, λέγοντας, ΄΄Οι σκελετοί δεν βγαίνουν έξω, και εσύ έχεις τόσο μακρά εμπειρία με τους σκελετούς.΄΄
Είπε εκείνος, ΄΄Μπορεί, αλλά αυτό που συνέβη εχθές το βράδυ, αν συμβεί ξανά θα πεθάνω. Και χρειάζεται να υπολογίσεις και τη σύζυγό μου επίσης. Είναι πολύ ευαίσθητη και έχει ήδη πάθει μια καρδιακή προσβολή. Και αν αυτοί οι σκελετοί αρχίσουν να έρχονται μέσα στη νύχτα χτυπώντας την πόρτα…!΄΄
Πάντα απορούσα γιατί οι άνθρωποι φοβούνται τόσο τους σκελετούς, γιατί πρόκειται για καημένο κόσμο΄ χωρίς ζωή, δεν μπορούν να κάνουν τίποτα. Αλλά φαίνεται να υπάρχει ένα ασυνείδητο υπόγειο ρεύμα, ΄΄ Είμαστε κι εμείς σκελετοί.΄΄ Βλέποντας ένα σκελετό, βλέπεις τον εαυτό σου χωρίς το δέρμα.
 
Και αυτό θα είναι η δική σου κατάσταση μια μέρα. Ίσως ο σκελετός σού θυμίζει το θάνατο, σου θυμίζει την αλήθεια σου που το δέρμα συνεχώς την κρύβει. Αλλιώς οι σκελετοί είναι πολλοί αθώοι, δεν έχουν κάνει ποτέ κανένα κακό σε κανέναν.
 
Πουλούσα κάποτε σκελετούς από ένα μωαμεθανικό νεκροταφείο, γιατί τους χρειαζόταν η ιατρική σχολή και έδιναν καλή τιμή για έναν σκελετό. Και κανείς δεν ήταν πρόθυμος να φέρει έναν σκελετό. Είχα πιάσει φιλίες με το φύλακα του νεκροταφείου και είχα κανονίσει ότι θα τα μοιραζόμασταν μισά-μισά. ΄΄Απλώς ξεθάβεις έναν παλιόφιλο και θα τον βάλω στο αυτοκίνητό μου και θα τον παραδώσω στην ιατρική σχολή.΄΄ Μια φορά, καθώς μετέφερα ένα σκελετό στο αυτοκίνητό μου, ένας αστυνομικός σταμάτησε το αυτοκίνητο, γιατί πήγαινα υπερβολικά γρήγορα. Ήθελε να δει το δίπλωμα οδήγησής μου. Είπα. ΄΄Ο φίλος στο πίσω κάθισμα το έχει.΄΄ Έτσι κοίταξε στο πίσω κάθισμα. Και είπε, ΄΄Ναι, το είδα. Όλα είναι εντάξει. Πήγαινε γρήγορα, όσο πιο γρήγορα μπορείς. Καταλαβαίνω τώρα γιατί πηγαίνεις τόσο γρήγορα, αλλά όσο γρήγορα και να πας κάθεται ακριβώς πίσω σου. Δεν μπορείς να ξεφύγεις. Αλλά σε παρακαλώ, πήγαινε.΄΄ Και πολλές φορές, καθώς φέρνω αυτούς τους σκελετούς στην ιατρική σχολή, κοιτάζει κάποιος΄ κάποιος καθηγητής ή κάποιος υπάλληλος. Και παγώνουν εντελώς. Κανείς ποτέ δε ζήτησε να τον πάω κάπου με το αμάξι μου, γιατί ξέρουν ότι ένας σκελετός κάθεται στο πίσω κάθισμα. Κανείς ποτέ δε μου το ζήτησε. Συνήθως ρωτούσα τους καθηγητές, ΄΄Θα ήθελες να έρθεις;΄΄ ΄΄Όχι με το αμάξι σου.΄΄ Τέτοιος φόβος , αλλά πρέπει να έχει κάποιες ρίζες. Και μπορώ να δω ότι το πρώτο πράγμα είναι ότι σου θυμίζει τον εαυτό σου. Έτσι πρόκειται να είναι η κατάσταση. Είμαστε όλοι απλώς καλά σκεπασμένοι σκελετοί. Και αυτή θα είναι η κατάσταση όταν θα έρθει ο θάνατος. Έτσι λοιπόν σου θυμίζει το θάνατο. Οπότε κανένας δεν ανοίγει τα ντουλάπια του ασυνείδητου όπου έχουν πολλούς σκελετούς, πολλών ειδών.
 
Εσύ ο ίδιος τους έβαλες εκεί και τώρα τους φοβάσαι. Αλλά η αλήθεια είναι ότι είναι νεκροί΄ απλώς άνοιξε τις πόρτες ,φέρε φως, καθάρισε τις ντουλάπες σου, καθάρισε το νου σου από όλες τις νεκρές αποσκευές με τις οποίες είσαι γεμάτος΄ κάνουν τη ζωή σου πραγματικά δυστυχισμένη, μια κόλαση.
 
Και κανένας εκτός από σένα δεν είναι υπεύθυνος. Κατ΄αρχάς, κρύβεις πράγματα που δεν θα έπρεπε. Είναι καλό να τους δίνεις έκφραση και να τα εκτονώσεις. Έτσι λοιπόν, πρώτα τα κρύβεις, και απλώς παραμένεις ένας υποκριτής΄ ότι δε θυμώνεις ποτέ, ότι δεν έχεις ποτέ μίσος, ότι δεν είσαι ποτέ το ένα ή το άλλο΄ αλλά όλα αυτά μαζεύονται συνέχεια μέσα σου. Αλλά όλα αυτά είναι νεκρά πράγματα. Δεν έχουν καμία ενέργεια από μόνα τους, εκτός και αν τους δίνεις εσύ ενέργεια. Έχεις την πηγή της ενέργειας. Ό,τι συμβαίνει στη ζωή σου χρειάζεται την ενέργειά σου. Αν αποκόψεις την πηγή της ενέργειας… με άλλα λόγια, αυτό ακριβώς ονομάζω ταύτιση΄ αν δεν ταυτίζεσαι με κάποιο πράγμα, γίνεται εκείνο αμέσως νεκρό, δεν έχει καμία ενέργεια από μόνο του.
 
Και η μη-ταύτιση είναι η άλλη πλευρά της παρατηρητικότητας.
 
Αγάπα την ομορφιά της παρατηρητικότητας και την τεράστια δυνατότητά της να σε μεταμορφώσει. Απλώς παρατήρησε ό,τι υπάρχει, και θα δεις ξαφνικά ότι δεν υπάρχει τίποτα παρά ένας νεκρός σκελετός, δεν μπορεί να σου κάνει τίποτα. Αλλά μπορείς να του δίνεις ενέργεια, μπορείς να προβάλεις ενέργεια πάνω του. Τότε ο σκελετός που δεν μπορεί να κάνει τίποτα μπορεί ακόμα και να σε σκοτώσει, μπορεί να σου προκαλέσει καρδιακή προσβολή΄ απλώς άρχισε να ξεφεύγεις από αυτόν και τον έχεις κάνει πραγματικότητα, του έχεις δώσει ζωή.
 
Δώσε ζωή στα πράγματα που είναι όμορφα. Μη δίνεις ζωή σε άσχημα πράγματα. Δεν έχεις πολύ χρόνο, πολλή ενέργεια να χαραμίσεις. Με τόσο μικρή ζωή, με τόσο μικρή πηγή ενέργειας, είναι απλώς ανόητο να τη χαραμίζεις με τη λύπη, το θυμό, το μίσος, τη ζήλεια.
Χρησιμοποίησέ τη για την αγάπη, χρησιμοποίησέ τη για κάποια δημιουργική πράξη, χρησιμοποίησέ τη για τη φιλία, χρησιμοποίησέ τη για το διαλογισμό΄ κάνε κάτι με αυτήν που θα σε ανεβάσει ψηλότερα. Και όσο πιο ψηλά πας, τόσο περισσότερες πηγές ενέργειας θα γίνονται διαθέσιμες σε σένα.
 
Στο ψηλότερο σημείο της συνειδητότητας, είσαι σχεδόν ένας θεός. Αλλά εκείνη η στιγμή δεν επιτρέπουμε να μας συμβεί. Πέφτουμε συνέχεια προς τα κάτω σε όλο και πιο σκοτεινούς και ακόμα πιο σκοτεινούς χώρους, όπου εμείς οι ίδιοι γινόμαστε σχεδόν ζωντανοί νεκροί.
Είναι στο χέρι σου.
 
Πριν λίγο καιρό συνειδητοποίησα ότι δεν είναι οι περιστάσεις αλλά περισσότερο οι άνθρωποι στους οποίους μπορώ να αντιδράσω΄ γιατί αν κάποιος που αισθάνομαι καλά μαζί του κάνει κάτι, δε με ενοχλεί, αλλά αν κάποιος που δεν μου αρέσει κάνει το ίδιο πράγμα, μπορεί να σκεφτώ, ΄΄τι απαίσιο πράγμα να κάνει κανείς΄΄.
Διανοητικά έχω μπορέσει να καταλάβω ότι ο λόγος που δεν μου αρέσουν ορισμένοι άνθρωποι είναι απλώς γιατί αντανακλούν συγκεκριμένα χαρακτηριστικά του εαυτού μου που θα προτιμούσα να μην τα ξέρω.
Ήλπιζα ότι σταδιακά, βαθιά μέσα μου, θα έφτανα στο σημείο να αποδεκτώ αυτό το μάλλον αχώνευτο γεγονός, και ότι οι κριτικές μου θα εξαφανίζονταν ως δια μαγείας χωρίς να χρειαστεί να αντιμετωπίσω κάτι το δυσάρεστο μέσα στον εαυτό μου. Δυστυχώς, ως τώρα αυτό δεν έχει συμβεί. Ακόμα αντιδρώ έντονα απέναντι σε μερικούς ανθρώπους, και το βρίσκω δύσκολο μερικές φορές ακόμα και να θυμηθώ να στρέψω την ενέργειά μου στην παρατήρηση του εαυτού μου αντί στην κριτική. Ως τώρα καθησυχάζω τον εαυτό μου λέγοντας, ΄΄Δεν χρειάζεται να κάνεις τίποτα, απλώς συνέχισε να παρατηρείς΄΄. Αλλά επειδή η παρατήρησή μου είναι τόσο ακατάστατη και μου παίρνει τούτο πολύ καιρό, αναρωτιόμουν αν θα μπορούσες να προτείνεις κάποιο κόλπο για να με βοηθήσεις΄ κατά προτίμηση πώς να συντομεύσω την όλη διαδικασία.
 
Δεν υπάρχει κανένα κόλπο και δεν υπάρχει καμία συντόμευση, γιατί η παρατηρητικότητα αποτελεί τον συντομότερο δρόμο για τη φώτιση. Και δεν υπάρχει καθόλου θέμα κόλπου. Κανένα κόλπο δεν μπορεί να σε βοηθήσει. Τα κόλπα είναι καλά όταν παίζεις χαρτιά και ξεγελάς τους ανθρώπους, αλλά δεν μπορείς να ξεγελάσεις την ύπαρξη, δεν μπορείς να εξαπατήσεις τη ζωή.
 
Αν θέλεις να πας μια πιο μακρινή διαδρομή, αυτήν μπορεί να την βρεις΄ γιατί μπορεί να σου δείξει κάποιος μερικά μη απαραίτητα, επουσιώδη πράγματα και το μονοπάτι γίνεται μακρύτερο.
Οι θρησκείες το έχουν κάνει αυτό. Έκαναν το μονοπάτι πολύ μακρινό, οπότε δεν μπορεί να τα καταφέρει κανείς μέσα σε μια ζωή, χρειάζονται πολλές ζωές. Ήταν μια στρατηγική των ιερέων για να εξαπατούν τους ανθρώπους, γιατί αν λένε ότι μπορούν να το κατορθώσουν αυτή τη στιγμή, τότε η ερώτηση είναι γιατί δεν το κατορθώνεις εσύ, ίσως δεν το θέλεις, ίσως θέλεις να περιμένεις λίγο, ίσως θέλεις να τελειώσεις μερικές άλλες δουλειές πρώτα, ίσως σκέφτεσαι πως η φώτιση θα έπρεπε να είναι το τελευταίο πράγμα στη ζωή. Και τα μικροπράγματα, τα εγκόσμια πράγματα της ζωής, σε κρατάνε απασχολημένο.
 
Αλλά μπορεί να υπάρχουν μερικοί άνθρωποι που μπορεί να δοκιμάσουν και παρόλα αυτά να μην το καταφέρουν. Τότε ο ιερέας θα μπλέξει, γιατί κι ο ίδιος βρίσκεται τόσο μακριά όσο κι εσύ. Το ότι είναι ιερέας είναι απλώς ένα επάγγελμα για εκείνον, δεν είναι αναζητητής. Και μπορεί να αρχίσεις να τον ρωτάς, ΄΄Γιατί δεν συμβαίνει;΄΄ Και δεν μπορεί πραγματικά να σου απαντήσει με νόημα, γιατί κι ο ίδιος δε γνωρίζει τι είναι, τι μπορεί να το εμποδίζει, τι μπορεί να το βοηθήσει.
 
Οπότε ο ευκολότερος τρόπος για εκείνον είναι να πει, ΄΄Είναι τόσο μακρινή η διαδρομή. Θα συμβεί, αλλά μετά από αρκετές ζωές. Οπότε μην βιάζεσαι, δεν είναι κάτι που μπορείς να το καταφέρεις τώρα. Συνέχισε να δουλεύεις, συνέχισε να προσεύχεσαι΄ όταν η στιγμή είναι ώριμη σε κάποια ζωή θα συμβεί.΄΄ Αυτό ήταν απλώς ένα καταφύγιο για τον ιερέα.
 
Η παρατηρητικότητα είναι ο συντομότερος δρόμος. Δε χρειάζεται ζωές για να φτάσεις σε αυτήν. Δε χρειάζεται διάρκεια χρόνου αλλά εντατική δίψα, όπως όταν διψάς΄ όταν διψάς για την αλήθεια, σαν να είναι ζήτημα ζωής και θανάτου, βάζεις όλη σου την ενέργεια σε αυτή τη στιγμή και η πόρτα είναι επόμενο να ανοίξει.
Και να θυμάσαι να μη σκέφτεσαι ποτέ κόλπα, γιατί δεν μπορείς να πας πουθενά μέσα από κόλπα σε ό,τι αφορά την πραγματικότητα.
 
Η απλή αλήθεια είναι ότι η παρατηρητικότητα είναι ο συντομότερος δυνατός δρόμος. Δεν μπορεί να γίνει πιο σύντομος.
 
Τι περιμένει κανείς από σένα στην παρατήρηση… απλώς προσπάθησε να δεις, τίποτα δεν περιμένει κανείς. Ήδη παρατηρείς πράγματα, ξέρεις τι είναι η παρατηρητικότητα. Παρακολουθείς έναν ποδοσφαιρικό αγώνα, παρακολουθείς μια ταινία, παρακολουθείς τηλεόραση. Ξέρεις τι είναι η παρατηρητικότητα, δεν υπάρχει λόγος να σου πω΄ απλώς η ίδια παρατηρητικότητα χρειάζεται να εφαρμοστεί με την οθόνη του νου. Κλείσε τα μάτια και άσε το νου σου να λειτουργεί σαν οθόνη μιας ταινίας ή μιας τηλεόρασης, και οτιδήποτε περνά από το νου εσύ απλώς παραμένεις παρατηρητής, δεν κάνεις τίποτα, ούτε καν να κρίνεις.
 
Και αυτό είναι το μόνο θαύμα που ξέρω, ότι καθώς η παρατηρητικότητά σου γίνεται ολοένα και πιο σταθερή, η οθόνη αδειάζει. Σύντομα ο παρατηρητής είναι εκεί αλλά δεν υπάρχει τίποτα να παρατηρήσει, η οθόνη είναι εντελώς άδεια.
 
Και όταν ο παρατηρητής μείνει μόνος, αρχίζει να παρατηρεί τον εαυτό του΄ γιατί αυτή είναι η φύση του, να παρατηρεί.
 
Και αν παρατηρεί κανείς τον εαυτό του, πρόκειται για το σπουδαιότερο συμβάν στη ζωή του. Όλα τα άλλα συμβαίνουν μέσα από αυτό΄ η μακαριότητα, η σιωπή, η ειρήνη, η έκσταση και τέλος να προχωρεί πέρα ακόμα από όλες αυτές τις εμπειρίες και απλώς να βρίσκεται με μια καθαρή ύπαρξη.
 
Όσοι έχουν επιτύχει αυτή την καθαρή ύπαρξη έχουν εκπληρώσει την αποστολή της ανθρώπινης ζωής.
Osho, The Transmission of the Lamp, Ομιλία #23
 
Για να συνεχίσεις την ανάγνωση στα αγγλικά και για να δεις όλες τις μορφές που είναι διαθέσιμη αυτή η ομιλία: κάνε κλικ εδώ