Quantcast

OSHO Times Emotional Ecology Een Magische Sleutel

Een Magische Sleutel

Wees eerst één met jezelf. Dat is de eerste stap van Unio Mystica: wees één met jezelf. En dan de tweede en laatste stap, is: wees één met het bestaan. Het tweede is gemakkelijk. Het eerste is moeilijk geworden door zoveel conditionering, zoveel opvoeding en zoveel pogingen tot beschaving. Het eerste is moeilijk geworden.

Als je de eerste stap hebt genomen door jezelf gewoon te accepteren en lief te hebben zoals je bent, van moment tot moment…. Bijvoorbeeld, je bent bedroefd. Op dit moment ben je bedroefd. Maar je hele conditionering zegt tegen je, “Je moet niet bedroefd zijn. Dat is verkeerd. Je moet niet bedroefd zijn, Je moet gelukkig zijn.” Dan ontstaat de verdeeldheid, dan ontstaat het probleem.
 

Je bent bedroefd: dat is de waarheid van dit moment.

Maar je geconditioneerde geest zegt, “Je zou zo niet moeten zijn, Je moet gelukkig zijn. Lach! Wat zullen de mensen wel van je denken?”

Je vrouw zou je kunnen verlaten als je zo droevig bent, je vrienden zouden je kunnen verlaten als je zo droevig bent en je zaken kunnen stuk gaan als je zo droevig blijft. Je moet lachen, je moet glimlachen en je moet op z’n minst net doen alsof je gelukkig bent. Als je een dokter bent, zullen de patiënten zich slecht voelen als je zo droevig bent. Zij willen een dokter die gelukkig is, vrolijk en gezond, maar jij ziet er zo droevig uit. Glimlach – zelfs als je geen echte glimlach kunt produceren, maak een valse glimlach, maar glimlach. Doe tenminste alsof, speel het.

Dat is het probleem: je doet alsof, je speelt toneel. Je bent in staat te glimlachen, maar dan ben je in tweeën gesplitst. Je hebt de waarheid onderdrukt, je bent onecht geworden.

En het onechte wordt gewaardeerd in de maatschappij. De onechte wordt de heilige, de onechte wordt de grote leider, de onechte wordt de mahatma. En iedereen volgt de onechte persoon. De onechte mens is je ideaal.

Daardoor ben je niet instaat jezelf te kennen. Hoe kun je jezelf kennen als je jezelf niet accepteert? Je bent steeds bezig je wezen te onderdrukken. Wat moet er gedaan worden? Als je bedroefd bent, accepteer die droefheid: dit ben jij. Zeg niet, “ik ben bedroefd.” Zeg niet dat droefheid iets buiten jou is. Zeg gewoon, “Ik ben droefheid. Op dit moment ben ik verdriet.”

 

Leef je verdriet in totale authenticiteit.

En dan zul je verbaasd zijn, dat er een wonderbaarlijke deur opengaat in je wezen. Als je verdrietig kunt zijn zonder een beeld van gelukkig zijn, wordt je onmiddellijk gelukkig, want de splitsing verdwijnt. Er is geen verdeeldheid meer. “Ik ben droefheid” en er is geen kwestie van een ideaal om iets anders te zijn. Dus is er geen inspanning, geen conflict. “Ik ben dit gewoon” en er is ontspanning. En in die ontspanning is gratie, in die ontspanning is vreugde.

Alle psychologische pijn bestaat slechts doordat je verdeeld bent. Pijn betekent verdeeldheid, en dit geluk betekent geen verdeeldheid. Het ziet er voor jou paradoxaal uit: als men bedroefd is, hoe kan men blij worden door de droefheid te accepteren? Het lijkt paradoxaal, maar het is zo. Probeer maar.

Ik zeg niet dat je moet proberen gelukkig te zijn. Dat zeg ik niet. “Accepteer je verdriet zodat je gelukkig kunt worden” – dat zeg ik niet. Als dat je motivatie is, zal er niets gebeuren; ben je nog steeds aan het worstelen. Je zult vanuit een ooghoek toekijken: “Er is al zoveel tijd verstreken en ik heb het verdriet geaccepteerd, en ik zeg “ik ben verdriet”, en de blijdschap komt nog steeds niet. Op die manier zal het niet komen.

 

Vreugde is niet het doel, het is een neveneffect.

Het is de natuurlijke consequentie van eenheid, van verbondenheid. Alleen door het verbonden zijn met deze droefheid, zonder motief, zonder een bepaald doel. Er is geen sprake van enig doel. Dit is hoe je op dit moment bent, dit is jouw waarheid op dit moment. En het volgende moment kun je kwaad zijn; accepteer dat ook. En het volgende moment ben je misschien iets anders: accepteer dat ook.

Leef van moment naar moment, met grote acceptatie, zonder enige splitsing te veroorzaken, dan ben je op de weg naar zelfkennis. Zelfkennis is niet een zaak van het lezen van de Upanishads en stil zitten, terwijl je citeert “Aham Brahmasmi, ik ben God.” Dit zijn allemaal dwaze pogingen. Of je weet dat je God bent, of je weet het niet. Je kunt je hele leven blijven herhalen “Aham Brahmasmi, ik ben God.” Je kunt je hele leven verspillen door dit te herhalen, maar je zult het niet weten.

Als je het weet, heeft het geen zin het te herhalen. Waarom zou je het herhalen? Als je het weet, weet je. Als je het niet weet, hoe zou je het kunnen weten door te herhalen? Zie de complete dwaasheid ervan.

Maar dit is wat gedaan wordt in dit land en ook in andere landen, in kloosters en ashrams. Wat zijn die mensen aan het doen? Herhalen als een papagaai.

Ik geef jullie een totaal andere benadering. Het is niet door het herhalen van de Bijbel of de Vedas dat je een kenner zult worden, nee. Je zult alleen geleerd worden. Maar hoe kan men zichzelf leren kennen?

Laat de verdeeldheid vallen: de verdeeldheid is het hele probleem. Je bent tegen jezelf. Laat alle idealen los, die een antagonisme in je veroorzaken.

 

Je bent zoals je bent: accepteer het in blijdschap, in dankbaarheid.

Plotseling wordt er harmonie gevoeld. De twee zelven in jou, het ideale zelf en het echte zelf, zijn er niet langer om elkaar te bestrijden. Ze zullen elkaar ontmoeten en in elkaar versmelten, tot één.

Het is eigenlijk niet het verdriet dat je pijn geeft. Het is de interpretatie dat verdriet verkeerd is, die de pijn veroorzaakt, en dat wordt een psychologisch probleem. Het is niet de kwaadheid die pijnlijk is; het is het idee dat kwaadheid verkeerd is dat de psychologische ongerustheid veroorzaakt. Het is de interpretatie, niet het feit. Het feit is altijd bevrijdend.

Jesus zegt, “Waarheid bevrijdt.” En dat is van groot belang. Ja, waarheid bevrijdt, maar niet weten over waarheid. Wees de waarheid en het bevrijdt. Wees de waarheid en er is bevrijding. Je hoeft het niet in te brengen, je hoeft er niet op te wachten; het gebeurt direct.

Hoe kun je de waarheid zijn? Je bent de waarheid reeds. Je draagt alleen valse idealen met je mee die de problemen veroorzaken. Laat de idealen vallen: wees gedurende een paar dagen een natuurlijk wezen. Net zoals de bomen en de dieren en de vogels, accepteer je wezen zoals je bent. En er ontstaat een grote stilte. Hoe kan het anders zijn? Er is geen interpretatie: dan is verdriet mooi, het heeft diepte.

Dan is kwaadheid ook mooi; het heeft leven en levendigheid. Dan is seks ook mooi, want het heeft creativiteit.

 

Wanneer er geen interpretatie is, is alles mooi.

Wanneer alles mooi is, ben je ontspannen.

In die ontspanning ben je in je eigen bron gevallen, en dat brengt zelfkennis. In je eigen bron vallen is wat men bedoelt met “Ken jezelf.” Het is niet een zaak van kennis, het is een zaak van innerlijke transformatie.

En over wat voor transformatie heb ik het dan? Ik geef je geen ideaal, hoe je moet zijn; ik zeg niet dat je moet transformeren van wat je bent en iemand anders moet worden. Je moet gewoon ontspannen in wat je ook bent, en zien.

Heb je gehoord wat ik zeg? Zie waar het om gaat: het is bevrijdend. En een grote harmonie, een grote muziek wordt gehoord. Dat is de muziek van zelfkennis. En je leven begint te veranderen.

 

Dan heb je een magische sleutel, die alle sloten opent.

Als je verdriet accepteert, zal het verdwijnen. Hoe lang kun je bedroefd zijn als je droefheid accepteert? Als je in staat bent verdriet te accepteren zul je in staat zijn het te absorberen in je wezen; het zal je verdiepen.

 

 

Osho: Unio Mystica, Vol. I, #3