Quantcast

OSHO Times Emotional Ecology Idealen Loslaten

Idealen Loslaten

Kunnen negatieve emoties zoals lafheid en hypocrisie ook mooi zijn?

Als je het idee hebt dat je een dapper man bent, lijkt het lelijk een lafaard te zijn. Maar lafheid is een feit, en een ideaal is maar een ideaal, een fantasie van de geest.

Offer alle fantasieën op aan de werkelijkheid, laat alle idealen vallen en het leven wordt geïntegreerd. Alle afgewezen fragmenten vallen op hun plek, en wat onderdrukt was komt naar de oppervlakte. Voor het eerst krijg je een soort gevoel van bij elkaar horen; je valt niet meer uit elkaar.

Bijvoorbeeld, als ik mezelf als een “aardig” iemand beschouw, zal ik niet in staat zijn mezelf toe te staan gevoelens van woede te herkennen en te accepteren wanneer ze in mijn bewustzijn komen, want aardige mensen worden gewoon nooit kwaad.

Daarom moet ik eerst aannemen dat ik niet een vast iets ben die dingen ondergaat, maar van moment tot moment, mezelf alleen zien als een ervarende realiteit, die ontstaat in bewustzijn, en zo een persoonlijke eenheid te worden.

Ik ben dus sommige momenten kwaad, dan ben ik een paar momenten bedroefd, dan ben ik een paar momenten jaloers en dan een paar momenten blij. Wat er van moment tot moment ook gebeurt, wordt geaccepteerd. Dan wordt je één. En deze eenheid is het meest fundamentele dat begrepen moet worden.

De meester moet de discipel helpen om deze verworpen ervaringsaspecten van het zelf, die hij feitelijk op elk gegeven moment is, onder ogen te zien en te integreren, in plaats van hem te helpen het compenserende tegengestelde te actualiseren, dat wat de discipel denkt dat hij moet zijn, of datgene wat hij probeert te beschermen, te vergroten of te versterken over zichzelf.

Mijn doel, mijn functie, is om alle idealen van je af te nemen. Je bent gekomen met idealen; je wilt graag dat ik je idealen verhef, je wilt graag dat ik je steun en je help om te worden wat wilt worden. Dat zou de motivatie kunnen zijn om hier te komen, maar dat is mijn werk niet.

Mijn werk is juist het tegenovergestelde: Je te helpen datgene te accepteren wat er al is en helemaal je fantasieën te vergeten. Ik wil dat je meer realistisch en praktisch wordt. Ik wil je wortels geven in de aarde, en jij hunkert naar de hemel en bent de aarde kompleet vergeten.

Ja, de hemel is ook beschikbaar, maar alleen voor degenen die hun wortels diep in de aarde hebben. Als een boom hoog in de lucht wil oprijzen en met de wolken wil fluisteren, met de winden wil spelen, en wat wil praten met de sterren, dan zal die boom zijn wortels dieper en dieper in aarde moeten sturen. In de eerste plaats moeten de wortels in de grond gestuurd worden, dan gebeurt het tweede vanzelf. Hoe dieper de wortels gaan, hoe hoger de boom reikt; het is niet nodig iets anders te doen.

Ik span me in om jouw wortels diep in de grond van de waarheid te sturen. En de waarheid is dat wat je bent.

Dan gaan er plotseling dingen gebeuren: je zult oprijzen. De idealen waarmee je het hebt geprobeerd en waarmee je het niet hebt bereikt, gebeuren zomaar vanzelf.

Als een persoon zijn realiteit kan accepteren, zoals hij is, juist in die acceptatie verdwijnt alle spanning. Angst, vrees en wanhoop – ze verdampen gewoon. En wanneer er geen angst en spanning meer is, geen fragmentatie, geen scheiding, geen schizofrenie, dan is er plotseling vreugde, dan is er plotseling liefde, dan is er plotseling compassie. Dit zijn geen idealen, dit zijn natuurlijke verschijnselen. Het enige wat nodig is, is de idealen te verwijderen, want zij fungeren als blokkades. Hoe idealistischer iemand is, hoe meer geblokkeerd hij is.

Hoe merkwaardig en tegenstrijdig het ook klinkt, vrede wordt alleen gevonden te midden van pijn en nooit door er tegen te worstelen of weg te rennen van datgene wat als negatief of pijnlijk wordt beschouwd.

Ja, lafheid geeft je pijn, angst geeft je pijn, woede geeft je pijn – dat zijn negatieve emoties. Maar vrede kan slechts bereikt worden door het pijnlijke te accepteren en te absorberen, niet door het af te wijzen. Door afwijzen wordt je kleiner en kleiner en heb je steeds minder kracht. Je zult je in een constante innerlijke strijd bevinden, een burgeroorlog, waarin de ene hand tegen de andere vecht, waarin je alleen maar je energie verspilt.

Je moet de volgende fundamentele zaak onthouden: alleen het samengaan met psychologische pijn, opent de deur naar bevrijding en transcendentie – alleen het opgaan in psychologische pijn.

Alles wat pijnlijk is moet worden geaccepteerd, je moet ermee in gesprek gaan. Want je bent het zelf.

Er is geen andere manier er doorheen te gaan, de enige manier is het te absorberen.

En het heeft enorme potentie. Woede is energie, angst is energie, en ook lafheid. Alles wat er met je gebeurt heeft een groot momentum, er is een grote hoeveelheid energie in verborgen. Zodra je het accepteert, is die energie van jou. Je wordt sterker, je wordt breder, je begint ruimer te worden. Dan heb je een grotere innerlijke wereld.

Osho: Unio Mystica, Vol. I, #8