Quantcast

OSHO Times Emotional Ecology Overstelpende Emoties

Overstelpende Emoties

Vaak heb ik een onbeschrijfelijk gevoel dat mijn hart en mijn hele wezen vervult. Het is er in intense liefde – maar een soortgelijk gevoel ontstaat als ik angstig, in pijn, hulpeloos of gefrustreerd ben.

Er is zeker iets soortgelijks in heel verschillende emoties: het overstelpende. Het kan liefde zijn, het kan haat zijn, het kan woede zijn – het kan van alles zijn. Als het te veel wordt geeft het je het gevoel door iets overweldigd te worden. Zelfs pijn en lijden kan dezelfde ervaring veroorzaken, maar overstelpt worden heeft op zich geen waarde. Het laat gewoon zien dat je een emotioneel wezen bent.

Dit is typisch een aanwijzing voor een emotionele persoonlijkheid. Als het woede is, is het helemaal woede. En als het liefde is, is het totale liefde. Men wordt bijna dronken van de emotie, blind. En tot wat voor actie dit ook leidt, het is altijd verkeerd. Zelfs als het overstelpende liefde is, zal de actie die eruit voortkomt niet goed zijn.
 

Teruggebracht tot de kern, verlies je alle redelijkheid, verlies je alle gevoeligheid, als je wordt overstelpt door een emotie; je verliest je hart erin.

Het wordt bijna een donkere wolk waarin je bent verdwaald. Daardoor zal alles wat je gaat doen, verkeerd zijn.

Liefde zou geen deel van je emoties moeten zijn. Dat is wat men meestal denkt en ervaart, maar iets wat overstelpend is, is heel onstabiel. Het komt als een windvlaag en passeert, en laat je leeg, geschokt, bedroefd en treurig achter.

Volgens degenen die het hele wezen van de mens kennen – zijn geest, zijn hart en zijn wezen – moet liefde een uitdrukking van je wezen zijn, niet een emotie.

Emotie is heel fragiel, heel veranderlijk. Op het ene moment lijkt het alles te zijn. Op een ander moment ben je alleen maar leeg.

Dus het eerste wat gedaan moet worden is om liefde uit deze massa van overweldigende emoties te halen. Liefde is niet overweldigend.

In tegendeel, liefde is een geweldig inzicht, helderheid, gevoeligheid en bewustzijn.

Maar die soort liefde bestaat bijna niet, want heel weinig mensen bereiken hun wezen.

Er zijn mensen die van hun auto’s houden…. Dat is liefde van de geest. En dan houd je van je vrouw, je man en je kinderen – dat is liefde van het hart. Maar omdat het verandering nodig heeft om levend te blijven, en je kunt die veranderlijkheid niet toestaan, wordt het muf. Elke dag dezelfde echtgenoot – het is zo’n saaie ervaring. Het stompt je gevoeligheid af, het stompt elke mogelijkheid van vreugde af. Je begint langzaam de taal van lachen te vergeten. Het leven wordt slechts werk, zonder vreugde. En men moet werken, want men heeft een vrouw en kinderen.

Je moet je liefde weghalen uit de emotionele greep, waar het sinds je geboorte zit, en je moet de weg naar je wezen vinden. Tenzij je liefde deel van je wezen wordt, is er niet veel verschil met pijn, lijden en verdriet.

Osho: Om Shantih, Shantih, Shantih, #17