Quantcast

OSHO Times Emotional Ecology De Revolutie, Genaamd Extase

De Revolutie, Genaamd Extase

Hoe komt het dat we meestal kiezen om ongelukkig te zijn? Hoe komt het dat we ons er niet van bewust zijn dat het een keuze is?

Dit is één van de meest gecompliceerde menselijke problemen. Er moet heel goed naar gekeken worden, en het is niet theoretisch – het betreft jullie allemaal. Het is zoals iedereen zich gedraagt….steeds het verkeerde kiezen, steeds het droevige , het sombere, het ellendige kiezen. Daar moeten goede redenen voor zijn, en dat is zo.

Ten eerste: de manier waarop mensen worden opgevoed speelt daar een belangrijke rol in. Als je ongelukkig bent, verdien je daar iets mee, je krijgt er iets voor. Als je gelukkig bent, verlies je iets.

Vanaf het prille begin begint het kind het verschil te voelen. Steeds wanneer hij ongelukkig is, is iedereen aardig voor hem, krijgt hij sympathie. Iedereen probeert lief voor hem te zijn, hij krijgt liefde. En nog meer dan dat: steeds wanneer hij ongelukkig is, geeft iedereen hem aandacht, hij krijgt aandacht. Aandacht is als voedsel voor het ego, als een alcoholische stimulering. Het geeft je energie; je krijgt het gevoel dat je iemand bent. Vandaar zoveel behoefte en zoveel verlangen naar aandacht.

Als iedereen naar je kijkt, wordt je belangrijk. Als niemand naar je kijkt, heb je het gevoel dat je er niet bent, je bent een niet-wezen. Mensen die naar je kijken, mensen die om je geven, geven je energie. Het ego bestaat door relaties. Hoe meer mensen je aandacht geven, hoe meer ego je krijgt. Als niemand naar je kijkt, verdwijnt het ego. Als iedereen je helemaal vergeten is, hoe kan je ego bestaan? Hoe kun je voelen dat je bestaat? Vandaar de behoefte aan gemeenschappen, genootschappen en clubs. Overal in de wereld bestaan clubs – Rotary, Lions’, vrijmetselaars….miljoenen clubs en sociëteiten. Deze sociëteiten en clubs bestaan er slechts om aandacht aan mensen te geven, die op een andere manier geen aandacht krijgen.

Het is moeilijk om de president van een land te worden. Het is moeilijk om manager van een bedrijf te worden. Het is makkelijker om de president van een Lions’ Club te worden; dan geeft een bepaalde groep jou aandacht. Je bent heel belangrijk, terwijl je niets doet! Lions’ Clubs, Rotary Clubs… men doet niets en toch hebben ze het gevoel belangrijk te zijn. De president verandert ieder jaar; de ene dit jaar, een andere het volgende jaar. Iedereen krijgt aandacht. Het is onderling zo geregeld en iedereen voelt zich belangrijk.

Vanaf het prille begin leert het kind de strategie. De strategie is: zie er ellendig uit, dan krijg je sympathie, dan let iedereen op je. Zie er ziek uit; dan wordt je belangrijk. Een ziek kind kan een tiran worden; de hele familie moet hem volgen – wat hij ook zegt is de regel.

Als hij gelukkig is, luistert niemand naar hem. Als hij gezond is zorgt er niemand voor hem. Als hij perfect is, let niemand op hem. Vanaf het vroegste begin kiezen we voor het ellendige, het droevige, het pessimistische, de donkere kant van het leven. Dat is punt één.

Het tweede punt heeft er mee te maken: steeds wanneer je gelukkig bent, steeds wanneer je vol vreugde bent, steeds wanneer je extatisch bent, is iedereen jaloers op je. En jaloezie betekent dat iedereen tegen je is, niemand is vriendelijk; op dat moment is iedereen een vijand. Dus moet je leren niet in extase te zijn, waardoor iedereen vijandig tegen je wordt – niet je geluk te tonen, niet te lachen.

Kijk maar eens naar mensen als ze lachen. Ze lachen heel berekenend. Het is geen lach vanuit de buik, het komt niet uit het diepste wezen. Eerst kijken ze naar je, dan oordelen ze….en dan lachen ze. En ze lachen tot een bepaalde grens, zover als jij kan tolereren, zodanig dat het niet verkeerd begrepen zal worden, zodanig dat niemand jaloers zal worden.

Zelfs onze glimlachen zijn politiek. Lachen is verdwenen; geluk is absoluut onbekend geworden en extatisch zijn is bijna onmogelijk, want het wordt niet toegestaan. Als je ellendig bent zal niemand denken dat je gek bent. Maar als je extatisch bent en danst zal iedereen denken dat je gek bent. Dans wordt afgewezen, zingen wordt niet geaccepteerd. Een gelukzalig mens?….dan denken we dat er iets is mis gegaan.

Wat voor maatschappij is dit? Als iemand ellendig is, is alles goed; hij past in het plaatje want de hele maatschappij is min of meer miserabel. Hij is er een lid van; hij hoort bij ons. Als iemand extatisch wordt denken we dat hij woest en dol is geworden. Hij hoort niet bij ons….en we zijn jaloers.

Door die jaloezie veroordelen we hem. Door die jaloezie proberen we op alle manieren om hem terug te brengen tot zijn oude staat. We noemen die staat normaal. Psycho-analisten zullen helpen, psychiaters zullen helpen die man weer normaal ellendig te maken.

In het westen keert de maatschappij zich tegen psychedelische middelen. De wet, de staat, de regering, de legale experts, de hoge raad, de wetgevers, de priesters, de pausen….iedereen is er tegen. Ze zijn niet echt tegen psychedelisch middelen, ze zijn tegen mensen die extatisch zijn. Ze zijn niet tegen alcohol of andere drugs zijn, ze zijn tegen psychedelische middelen, omdat ze een chemische verandering in je kunnen veroorzaken. En de oude korst, die de maatschappij om je heen heeft gecreëerd, de gevangenschap in ellende zou kunnen barsten en zou gebroken kunnen worden. Je zou er uit kunnen komen, al is het maar een paar momenten, en extatisch zijn.

De maatschappij kan extase niet toestaan. Extase is de grootste revolutie. Ik herhaal dit: extase is de grootste revolutie. Als mensen extatisch worden zal de hele maatschappij moeten veranderen, omdat deze maatschappij gebaseerd is op ellende.

Als mensen gelukkig zijn kun je ze niet naar een oorlog sturen – naar Vietnam, of naar Egypte, of naar Israël. Nee. Iemand die gelukkig is zal alleen maar lachen en zeggen: Wat een onzin!

Als mensen gelukkig zijn kun je niet maken dat ze geobsedeerd raken door geld. Ze zullen niet hun hele leven verdoen met het ophopen van geld. Dat zal voor hen lijken op waanzin, dat iemand zijn hele leven vernietigd en dat leven inruilt voor geld, sterven en geld ophopen. En het geld zal er zijn als hij dood is. Wat een waanzin! Maar die waanzin kan alleen gezien worden als je extatisch bent.

Als mensen extatisch zijn zal het hele patroon van deze maatschappij moeten veranderen. Deze maatschappij bestaat door ellende. Ellende is een grote investering voor deze maatschappij. Dus voeden we onze kinderen op….vanaf het prille begin creëren we een neiging tot ellende. Daarom kiest men altijd ellende.

Elke morgen is er voor iedereen de keuze. En niet alleen in de ochtend, elk moment is er een keuze om ellendig te zijn of gelukkig. Je kiest altijd om ellendig te zijn, omdat daar in geïnvesteerd is. Je kiest altijd om ellendig te zijn want dat is een gewoonte geworden, een patroon, dat heb je altijd gedaan. Je bent er goed in geworden dat te doen, het is een spoor geworden. Op het moment dat je geest moet kiezen, vloeit het meteen in de richting van ellende.

Ellende lijkt van de berg naar beneden te gaan, extase lijkt op naar boven klimmen. Extase lijkt moeilijk bereikbaar, maar dat is het niet. In werkelijkheid is het tegengesteld: extase gaat met de wind mee en ellende er tegen in. Ellende is een moeilijk iets om te bereiken, maar je hebt het gedaan, je hebt het onmogelijke bereikt….omdat ellende zo onnatuurlijk is. Niemand wil ellendig zijn, maar iedereen is het.

De maatschappij heeft een grote klus geklaard. Opvoeding, cultuur, en de instanties, de ouders, leraren – ze doen een grote taak. Ze hebben ellendige wezens gemaakt van extatische creators. Elk kind wordt extatisch geboren. Elk kind wordt als een god geboren. En elk mens sterft als een gek.

Tenzij je het herovert, tenzij je je kindertijd opeist, zul je niet in staat zijn de witte wolken te worden, waar ik over sprak. Dit is het hele werk voor jullie, de hele sadhana – hoe je jeugd terug te krijgen, op te eisen. Als jullie weer kinderen kunnen worden, dan is er geen ellende.

Ik bedoel niet dat er voor een kind geen momenten van ellende zijn – die zijn er. Maar toch is er geen ellende. Probeer dit te begrijpen.

Een kind kan miserabel worden, hij kan ongelukkig zijn, intens ongelukkig op een zeker moment, maar hij is zo totaal in dat ongelukkig zijn, hij is zo één met dat ongelukkig zijn, dat er geen verdeeldheid is. Het kind kijkt niet van een afstand naar zijn ongeluk, verdeeld. Het kind is ongelukkigheid – zo zeer is hij er bij betrokken. Wanneer je één wordt met ongelukkigheid, is het geen ongelukkigheid meer. Als je er zo één mee wordt heeft dat zelfs een schoonheid op zich.

Kijk eens naar een kind – ik bedoel, een onbedorven kind. Als hij kwaad is, wordt z’n hele energie kwaadheid; niets wordt achter gehouden, teruggehouden. Hij is geraakt en is kwaadheid geworden; er is niemand die het manipuleert of controleert. Er is geen denken. Het kind is woede geworden; hij is niet kwaad, hij is kwaadheid geworden. En zie de schoonheid, de bloem van woede. Het kind ziet er niet lelijk uit; zelfs in woede ziet hij er mooi uit. Hij ziet er meer intens, meer vitaal en meer levend uit….een vulkaan die klaar is uit te barsten. Zo’n klein kind, zoveel energie, wat een atomisch wezen – met het hele universum dat ontploft!

En na de woede zal het kind stil zijn. Na deze kwaadheid zal het kind heel vredig zijn. Na de woede zal het kind ontspannen. We kunnen denken dat het kind heel ellendig is in die woede, maar het kind is niet ellendig – hij heeft er van genoten.

Als je één wordt met iets, wordt je heel gelukkig. Als je jezelf afscheidt van iets, zelfs al is het geluk, wordt je ellendig.

Dit is dus de sleutel. Het afgescheiden zijn als een ego, is de basis van alle ellende; één te zijn, in een stroom met alles dat het leven brengt, er zo intens, zo totaal in op te gaan, dat je niet meer bent, dat je zoek bent, dan is alles heerlijk.

De keuze heb je, maar je moet je bewust zijn van de keus. Je hebt voortdurend het verkeerde gekozen, het is zo’n dode gewoonte geworden, dat je het automatisch kiest. Dan is het geen keuze meer.

Wordt alert. Elk moment dat je kiest ellendig te zijn, herinner je: dit is mijn keuze. Zelfs oplettendheid zal helpen, de alertheid dat dit is mijn keus en ik ben er verantwoordelijk voor en dit is wat ik mezelf aandoe, dit doe ik zelf. Je zult meteen een verschil merken. De kwaliteit van het denken is verandert. Het zal gemakkelijker zijn naar gelukkig-zijn te gaan.

Als je eenmaal weet dat dit jouw keuze is, is het hele gedoe een spel geworden. Als je dan kiest om ellendig te zijn, wees het dan ook, maar denk er aan dat het jouw keuze is en klaag niet. Er is niemand anders die er verantwoordelijk voor is. Dit is jouw drama. Als jij het zo wilt, als jij een ellendige weg wilt gaan, als jij het leven in ellende wilt gaan, dan is dat jouw keus, jouw spel. Jij speelt het. Speel het goed!

Ga dan niet naar mensen toe om te vragen hoe je niet ellendig kunt zijn. Dat is absurd. Ga niet naar meesters en goeroes om te vragen hoe je gelukkig kunt zijn. De zogenaamde goeroes bestaan omdat jij dwaas bent. Jij veroorzaakt de ellende en dan ga je anderen vragen hoe dat ongedaan kan worden gemaakt. En je zult doorgaan ellende te creëren omdat je niet alert kijkt naar wat je doet. Vanaf dit moment ga je proberen gelukkig en extatisch te zijn.

Osho, My Way: The Way of the White Cloud