Quantcast

OSHO Times Emotional Ecology De Weg van de Sluwe Mens

De Weg van de Sluwe Mens

Ik kan voelen dat ik van kwaadheid naar droefheid ga. Ik weet niet of ik moet proberen de kwaadheid te uiten of het van binnen moet laten exploderen.

Woede en verdriet zijn hetzelfde. Verdriet is passieve woede en woede is actief verdriet. Omdat verdriet gemakkelijk naar boven komt, lijkt dat voor woede moeilijk, omdat je te veel afgestemd bent op het passieve.

Het is moeilijk voor een bedroefde persoon om kwaad te zijn. Als het je lukt een verdrietig persoon Kwaad te maken, verdwijnt zijn verdriet meteen. Het zal heel moeilijk zijn voor een kwade persoon om verdrietig te zijn. Als het je lukt om hem verdrietig te maken, verdwijnt zijn woede meteen.

In al onze emoties gaat de basis polariteit door – van man en vrouw, yin en yang, mannelijk en vrouwelijk. Woede is mannelijk, verdriet is vrouwelijk. Als je dus afgestemd bent op verdriet, is het moeilijk over te schakelen op woede, maar ik wil graag dat je overschakelt. Alleen van binnen exploderen zal niet veel helpen, want je zult weer een manier zoeken om passief te zijn. Nee, breng het naar buiten, speel het. Zelfs als het er onzinnig uitziet, doe het toch. Wees een hansworst in je eigen ogen, maar gooi het er uit.

Als je heen en weer kunt gaan tussen woede en verdriet, zullen ze allebei even gemakkelijk worden. Je zult een transcendentie ondergaan en dan zul je er naar kunnen kijken. Je kunt achter het scherm staan en deze spelletjes gadeslaan, en dan kun je aan allebei voorbij gaan. Maar eerst moet je gemakkelijk van de één naar de ander kunnen gaan, anders heb je de neiging verdrietig te zijn, en als men zwaarmoedig is, is het moeilijk te transcenderen.

Onthoud dat als twee energieën, tegengestelde energieën, precies gelijk zijn, ‘fifty-fifty’, is het heel gemakkelijk er uit te komen, want ze zijn aan het vechten en heffen elkaar op en je bent niet meer in de greep van één ervan. Jouw verdriet en jouw woede zijn ‘fifty-fifty’, gelijke energieën, dus heffen ze elkaar op. Plotseling ben je vrij en kun je er uit glippen. Maar als het verdriet zeventig procent is en woede dertig procent, dan is het moeilijk. Dertig procent woede in contrast met zeventig procent verdriet, betekent dat veertig procent verdriet er nog steeds is en dan zal het niet lukken; dan kun je er niet gemakkelijk uit glippen. Die veertig procent zal blijven hangen.

Dit is dus een grondbeginsel van innerlijke energieën – steeds de tegengestelde polen tot een gelijke status te laten komen en dan kun je er uit glippen. Het is alsof twee mensen aan het vechten zijn en jij kunt ontsnappen. Ze zijn zo druk met zichzelf bezig dat je je niet bezorgd hoeft te maken, en je kunt ontsnappen. Haal het denken er niet bij. Maak er gewoon een oefening van.

Je kunt er een dagelijkse oefening van maken; vergeet om te wachten tot het komt. Elke dag moet je kwaad zijn – dat zal makkelijker zijn. Spring dus, ren, schreeuw, en gooi het er uit. Als je het kunt doen zonder enige reden, zul je heel blij zijn, want nu heb je een vrijheid. Anders wordt ook woede gedomineerd door de omstandigheden. Je bent het niet meester. Hoe kun je het loslaten als je het niet tevoorschijn kunt brengen?

Gurdjieff leerde zijn discipelen gewoonlijk om nooit te beginnen met iets los te laten. Begin met het in te brengen, want een persoon die in staat is op bevel woede op te roepen, kan ook in staat zijn het op bevel los te laten – simpele wiskunde. Dus vertelde Gurdjieff zijn discipelen om eerst te leren kwaad te zijn. Iedereen was gezeten en plotseling zou hij zeggen, “Nummer Eén, sta op en wees kwaad!” Het lijkt zo absurd.

Maar als je het kunt oproepen… En het is altijd beschikbaar, vlak om de hoek, je hoeft het maar op te halen. Het komt gemakkelijk als iemand voor een excuus zorgt. Als iemand je beledigt – is het er. Dus waarom zou je wachten op de belediging? Waarom zou je je laten domineren door de ander? Waarom zou je het niet zelf oproepen? Doe het gewoon zelf!

In het begin ziet het een beetje raar uit, vreemd, ongelooflijk, want je hebt altijd in de theorie geloofd dat het de belediging van iemand anders was, die de woede had veroorzaakt. Dat is niet waar. Woede is er altijd geweest; iemand heeft alleen maar een excuus gegeven op het te laten komen. Je kunt jezelf een excuus geven. Stel je een situatie voor waarin je kwaad zou zijn, en wordt kwaad. Praat tegen de muur en zeg dingen en spoedig zal de muur tegen jou praten. Wordt helemaal krankzinnig. Je moet woede en verdriet tot eenzelfde staat brengen, waar ze precies dezelfde proporties hebben. Dan heffen ze elkaar op en kun jij er tussen uit glippen.

Gurdijeff noemde dit gewoonlijk “de weg van de sluwe mens” – door de innerlijke energieën tot zo’n conflict te brengen, dat ze met elkaar bezig gaan en elkaar opheffen, waardoor jij de gelegenheid hebt te ontsnappen. Probeer het, mm?

Osho, Get Out of Your Own Way, Chapter 4