Quantcast

OSHO Times The Other: Myself EINDELIJK ALLEEN

EINDELIJK ALLEEN

Jezelf te confronteren met alleen-zijn is angstig en pijnlijk, maar men moet het doorstaan. Je moet niets doen om het te vermijden, je moet niets doen om de geest af te leiden, en je moet niets doen om eraan te ontsnappen. Men moet het lijden doorstaan. Dit lijden en deze pijn zijn juist goede tekenen dat je dichtbij een nieuwe geboorte bent, want iedere nieuwe geboorte wordt voorafgegaan door pijn. Het kan niet worden vermeden en het moet niet worden vermeden, want het is deel van je groei.

Maar waarom is er deze pijn.?
 

Men moet dit begrijpen, want inzicht zal je helpen het te doorstaan, en als je er doorheen gaat, terwijl je dit weet, zul je er gemakkelijker en sneller uit komen.
 

Waarom is er pijn als je alleen bent? In de eerste plaats wordt je ego ziek. Je ego kan alleen bestaan als hij met anderen is. Het is gegroeid in relaties, het kan niet alleen bestaan. Dus als de situatie zodanig is, dat het niet meer kan bestaan, voelt het dat het stikt, het voelt zich op het randje van de dood. Dit is het diepste lijden. Je hebt het gevoel dat je dood gaat. Maar jij bent het niet die dood gaat, alleen het ego, wat je als jezelf hebt beschouwd, waarmee je geïdentificeerd bent geraakt. Het kan niet meer bestaan want het was je gegeven door anderen. Het is een contributie. Als je anderen verlaat kun je het niet meenemen.

In alleen-zijn zal dus alles wat je weet over jezelf, wegvallen; beetje bij beetje zal het verdwijnen. Je kunt je ego een poosje door laten gaan – en dat zul je moeten doen door verbeelding – maar je kunt het niet lang bewaren. Zonder maatschappij ben je ontworteld; er is geen voedingsbodem meer. Dit is de basis pijn.
 

Je weet niet langer wie je bent: je bent een uit elkaar vallende persoonlijkheid, een oplossende persoonlijkheid. Maar dat is goed, want tenzij dit valse verdwijnt, kan het echte niet te voorschijn komen. Tenzij je compleet gewassen en schoon geworden bent, kan het echte niet te voorschijn komen.

Deze valse jij bezet de troon. Het moet onttroond worden. Door in eenzaamheid te leven kan alles wat vals is weggaan. En alles wat je door de maatschappij is gegeven is vals. Echt alles wat is gegeven, is vals; alles waarmee je geboren bent, is echt. Alles wat je bent van jezelf, niet gegeven door iemand anders, is echt, authentiek. Het valse moet gaan, maar in het valse is veel geïnvesteerd. Je hebt er zoveel in geïnvesteerd; je hebt er zo lang voor gezorgd, al je hoop is er op gevestigd. Als het dus begint op te lossen, zul je je angstig voelen en beven van angst. “Wat doe je jezelf aan? Je vernielt je hele leven, het hele bouwwerk.”

Er zal angst zijn. Maar je moet door die angst heen gaan, alleen dan kun je zonder angst worden. Ik zeg niet dat je dapper zult worden, nee. Ik zeg dat je onbevreesd zult worden.

Dapperheid is slechts een onderdeel van angst. Hoe dapper je ook bent, de angst zit er achter verborgen. Ik zeg, “onbevreesd.” Je zult niet dapper zijn; dat is niet nodig als er geen angst is. Dapperheid en angst worden beiden irrelevant. Het zijn twee aspecten van dezelfde munt. Dus die brave mannen zijn niets anders dan jullie op je kop. Jullie dapperheid is verborgen in jullie en de angst is aan de oppervlakte; hun angst is verborgen en hun dapperheid is aan de oppervlakte. Als je dus alleen bent ben je heel dapper. Als je over iets denkt, ben je heel dapper, maar als de echte situatie zich voordoet ben je bang.

Men wordt alleen onbevreesd als men door de ergste angst van alle is gegaan – dat is het oplossen van het ego, het oplossen van het imago en het oplossen van de persoonlijkheid.
 

Dit is sterven, want je weet niet of er een nieuw leven uit zal voortkomen. Gedurende het proces ken je alleen dood. Alleen als je dood bent zoals je bent, als de valse entiteit, alleen dan weet je dat deze dood juist een deur was naar onsterfelijkheid. Maar dat gebeurt pas aan het einde; gedurende het proces ben je alleen aan het sterven.

Alles waar je zo van hield wordt van je afgenomen – je persoonlijkheid, je ideeën, alles waarvan je dacht dat het mooi was. Alles verlaat je. Je wordt ontkleed. Alle rollen en gewaden worden weggenomen. In het proces zal er angst zijn, maar deze angst is fundamenteel, noodzakelijk en onvermijdbaar – men moet er doorheen. Je moet het begrijpen maar probeer het niet te vermijden, probeer er niet aan te ontsnappen, want elke ontsnapping zal je terugbrengen. Je zult terugkeren naar de persoonlijkheid.

Degenen die in diepe stilte en alleen-zijn gaan, vragen mij altijd, “Daar zal angst zijn, wat moet ik dan doen?” Ik zeg ze niets te doen, maar de angst te doorleven.

Als je begint te beven, beef. Waarom zou je het verhinderen? Als er een innerlijke angst is en je gaat ervan beven, beef. Doe er niets aan. Laat het gebeuren. Het zal vanzelf weggaan. Als je het vermijdt… en je kunt het vermijden. Je kunt gaan chanten “Ram, Ram, Ram”; je kunt je vastklampen aan een mantra zodat je geest wordt afgeleid. Je wordt gerustgesteld en de angst zal er niet zijn, je hebt het in het onderbewuste geduwd. Het kwam naar buiten – en dat was goed, je had je ervan kunnen bevrijden – het was je aan het verlaten en als het weggaat, zul je gaan trillen.

Dat is natuurlijk want van elke cel van het lichaam en de geest is wat energie aan het weggaan, die daar steeds is geweest, maar was weggedrukt. Dat maakt dat je schudt en trilt; het lijkt wel een aardbeving. De hele ziel wordt erdoor verstoord. Maar laat het toe. Doe er niets aan. Dat is mijn advies. Ga zelfs niet chanten. Probeer er niets aan te doen, want alles wat je doet zal het weer onderdrukken. Maar door het toe te laten, het te laten gebeuren, zal het je verlaten – en als het je heeft verlaten, zul je een geheel ander mens zijn.

 

The Book of Secrets