Quantcast

Featured Books Life Love Laughter LEVEN

LEVEN

We moeten een gezicht laten zien aan de maatschappij, aan de massa, aan de wereld het hoeft niet je echte gezicht te zijn; in feite moet het juist niet je eigen gezicht zijn. Je moet een gezicht laten zien dat de mensen bevalt, dat men waardeert, dat acceptabel is voor hen, voor hun ideologiëen, hun tradities, en je moet je oorspronkelijke gezicht verbergen.

Deze breuk wordt bijna onoverbrugbaar omdat je de meeste tijd in de massa leeft, mensen ontmoet, met mensen omgaat, heel zelden ben je alleen. Vanzelfsprekend wordt het masker dan meer deel van je dan je eigen natuur. En de maatschappij creëert in iedereen een angst, de angst afgewezen te worden, de angst dat iemand je uitlacht, de angst om je aanzien te verliezen, de angst voor wat mensen zullen zeggen. Je moet je aan allerlei blinde en onbewuste mensen aanpassen, je kunt niet jezelf zijn; dit is tot nu toe de basis van alle traditie overal ter wereld, dat niemand zichzelf mag zijn.

Zodra de ander er is ben je minder met jezelf bezig; je bent meer geinteresseerd in wat zijn mening over jou is. Als je alleen in je badkamer bent, ben je net een klein kind, soms trek je gezichten voor de spiegel. Maar als je plotseling beseft dat er iemand door het sleutelgat kijkt, ook al is het maar een klein kind, verander je meteen; je wordt je normale, oude zelf weer, ernstig en nuchter, zoals men vindt dat jij moet zijn. En het meest verbazingwekkende is dat jij bang bent voor die mensen en dat zij bang zijn voor jou: iedereen is bang voor iedereen. Niemand laat zijn gevoelens toe, zijn realiteit, zijn authentieke werkelijkheid, maar iedereen wil het wel, want steeds maar je oorspronkelijk gezicht onderdrukken staat gelijk met zelfmoord plegen.

Je bent alleen verantwoordelijk voor je eigen diepste wezen. Ga daar niet tegen in, want dat staat gelijk met zelfmoord plegen, met jezelf vernietigen. En wat win je erbij? Zelfs als mensen jou respecteren en denken dat je echt een verstandig, achtenswaardig en vooraanstaand persoon bent, geeft dat nog geen voeding aan je wezen. Ze zullen je geen greintje meer inzicht geven in het leven en de geweldige schoonheid ervan. Je bent alleen in de wereld: alleen ben je in deze wereld aangekomen, alleen leef je hier en alleen zul je de wereld weer verlaten. Al hun meningen zullen achterblijven, alleen je oorspronkelijke gevoelens, je authentieke ervaringen zullen met je meegaan, zelfs door de dood heen.

Zelfs de dood kan je dans niet afnemen, je tranen van blijdschap, de zuiverheid van je alleen©zijn, je stilte, sereniteit, je extase. Wat de dood je niet kan afnemen is de enige echte schat; en wat door wie dan ook afgenomen kan worden is geen schat, je wordt gewoon voor de gek gehouden.

Je enige zorg zou moeten zijn: verzorg en bescherm die eigenschappen die je met je mee kunt nemen als de dood je lichaam, je geest vernietigt, want die eigenschappen zullen je als enige begeleiden. Zij zijn de enige echte waarden, en de mensen die deze bereiken zijn de enigen die leven; de anderen pretenderen alleen dat ze leven.