Quantcast

Featured Books Life Love Laughter LACHEN

LACHEN

Ik heb eens gehoord...

Op een klein kantoor was de baas bezig een oudbakken anekdote op te halen die hij al vaak had verteld. En iedereen lachte - je moet wel lachen! Iedereen vond het stomvervelend, maar de baas blijft de baas. En als de baas een mop vertelt, moet je lachen, dat hoort bij je taak. Alleen één typiste lachte niet, ze zat rechtop, ernstig.
De baas zei: `Wat is er met jou? Waarom lach je niet?'

Ze zei: `Ik ga deze maand weg.' Dan heeft het geen zin.

Iedereen heeft zijn eigen redenen. Zelfs lachen is iets zakelijks, zelfs lachen is economisch, politiek. Zelfs lachen is niet gewoon lachen; alle zuiverheid is verloren gegaan. Je kunt zelfs niet lachen op een zuivere manier, op een gewone manier, als een kind. En als je niet op een zuivere manier kunt lachen, verlies je je maagdelijkheid, je zuiverheid, je onschuld.

Kijk naar een klein kind, kijk naar zijn lach - zo diep, vanuit zijn centrum. De eerst sociale activiteit die een kind leert als het geboren is, is glimlachen - of misschien is het niet juist om `leren' te zeggen, want hij brengt het met zich mee - en daardoor wordt hij deel van de maatschappij. Het lijkt heel natuurlijk, spontaan. Andere dingen komen later - dit is zijn eerste sprankeling van leven in de wereld, wanneer hij glimlacht. Als een moeder haar kind ziet glimlachen, wordt ze intens gelukkig, want die glimlach is een teken van gezondheid, die glimlach toont intelligentie aan, die glimlach laat zien dat het kind niet dom, niet achterlijk is. Die glimlach laat zien dat het kind zal leven, gelukkig zal zijn. De moeder is helemaal verguld.

Lachen is de eerste sociale activiteit en zou de gangbare sociale activiteit moeten blijven. Je zou je hele leven door moeten gaan met lachen. Als je in alle mogelijke situatie kunt lachen, word je zo bekwaam in de confrontatie ermee - en deze confrontatie zal je rijpheid geven. Ik zeg niet dat je niet mag huilen. In feite is het zo dat je niet kunt huilen als je niet kunt lachen. Die twee gaan samen, ze zijn deel van hetzelfde verschijnsel, van echt en authentiek zijn.

Er zijn miljoenen mensen die hun tranen hebben laten opdrogen. Hun ogen hebben hun glans verloren, hun diepte. Hun ogen hebben het water verloren. Omdat ze niet kunnen treuren, niet kunnen huilen, kunnen de tranen niet natuurlijk vloeien. Als het lachen verminkt is, zijn de tranen ook verminkt. Alleen iemand die goed kan lachen, kan ook goed huilen. En als je goed kunt huilen en lachen, ben je levend.

Een dode kan niet lachen en niet huilen. Een dode kan ernstig zijn. Kijk maar, ga maar naar een lijk kijken - de dode kan op meer deskundige wijze ernstig zijn dan jij.

Alleen een levend mens kan lachen, huilen en wenen.

Dit zijn stemmingen van je innerlijk, dit zijn klimaten - heel verrijkend. Maar weldra vergeet iedereen het. Wat in het begin natuurlijk was, wordt onnatuurlijk. Je hebt iemand nodig die je aan het lachen maakt, die je kietelt zodat je gaat lachen, alleen dan lach je. Daarom zijn er zoveel moppen in de wereld.