Quantcast

Osho Books I Have Loved Boeken Waar ik van Houd

Het vijfde: Deze man is bekend bij heel weinig mensen, vanwege de eenvoudige reden dat hij nooit schreef en nooit sprak. Mahakashyapa. Het enige dat er over hem bekend is, is deze anekdote.

Op een dag kwam Boeddha voor zijn ochtendlezing met een lotusbloem in zijn hand. Hij zat stil te kijken naar de bloem, zonder een enkel woord te zeggen. De vergadering van tienduizend sannyasins was verbijsterd. Dit was ongehoord. In de eerste plaats vanwege Boeddha, die nog nooit met iets was gekomen, kwam met een lotusbloem; ten tweede, begon hij altijd onmiddellijk te spreken; maar vandaag gaan er minuten en uren voorbij, en hij kijkt maar naar de bloem. Velen zullen gedacht hebben dat hij gek geworden was. Slechts één man was het er niet mee eens. Hij lachte. Die man was Mahakashyapa.

Boeddha sloeg z’n ogen op, lachte en riep Mahakashyapa bij zich en gaf hem de bloem en zei tegen de vergadering dat de lezing over was; hij zei, “Ik heb jullie gegeven waar jullie recht op hebben, maar ik heb Mahakashyapa gegeven wat hij verdient heeft, en terecht. Ik heb jarenlang tegen jullie gesproken in woorden en jullie hebben het nooit begrepen. Vandaag heb gesproken in stilte en het lachen van Mahakashyapa heeft laten zien dat hij het begreep.” Op deze mysterieuze manier was zijn opvolger gevonden. Mahakashyapa werd Boeddha’s opvolger. Een vreemde manier….

De discipelen van Mahakashyapa hebben een aantal dingen over hem geschreven en dat kan zijn boek genoemd worden. Maar hij heeft ze niet echt geschreven, noch hebben zijn discipelen ervoor getekend. Ze zijn anoniem. Maar wat er is geschreven is, is van een geweldige schoonheid. Een paar fragmenten, slechts een paar stukjes van de maan: als je ze kunt samenvoegen zal er weer een volle maan zijn. Het geheim om ze samen te voegen is meditatie. De traditie van Mahakashyapa is Zen. Hij is de eerste patriarch van Zen, van dhyana. Vreemd…dat boeddha zelf niet de eerste is, maar Mahakashyapa. Want Boeddha sprak veertig jaar, maar Mahakashyapa sprak nooit; het enige geluid dat hij maakte was lachen. Als je dat spreken wilt noemen, is een andere zaak. Op een bepaalde manier is het spreken – het zegt dat het hele bestaan een grap is. Het zegt tegen Boeddha, “Wat een grap!”

Op het moment dat je begrijpt dat het hele bestaan een grap is, heb je begrepen. Er is geen ander inzicht, geen andere verlichting. Al het andere is onecht.

Devageet, herinner me het nummer? –want zelfs in de postume lijst, het naschrift, moet ik er tien maken. Wat is het nummer dat je zei?
“Nummer zes, Osho.”

Goed. Het is zo mooi dat ik postuum zei. Ik ben echt dood, daarom laat ik jullie mij de “gezegende” noemen. Als ik niet dood ben is het niet juist mij de gezegende te noemen.

Het woord postuum kwam per ongeluk. Ik wilde zeggen naschrift, maar soms komt de waarheid er per ongeluk uit. Het is niet gearrangeerd, geordend, het barst er uit als een vulkaan. Ik was niet van plan het te zeggen, maar het kwam er vanzelf uit. Waarheid heeft zijn eigen wegen. Ik ben echt een postume man; ik stierf lang geleden.

Het zesde…