Quantcast

Osho Osho On Topics Integratie

Integratie

De mens is gewoonlijk een menigte. Geen enkele mens is gewoon één, maar velen. En daarom is het zo’n herrie vanbinnen – veel stemmen, veel gezichten – en een voortdurende ruzie. Eén deel wil een bepaald iets doen. Een ander deel is er gewoon tegen en wil iets anders doen. Het is een wonder hoe we er in slagen onszelf bij elkaar te houden. Anders vallen we voortdurend uit elkaar. Er is geen centrum. Er mist een leider.

Er zijn alleen dienaren en elke dienaar probeert de leider te zijn. Elke dienaar zit een tijdje op de troon en roept zichzelf uit tot leider, en op dat moment denk je, “dit is de leider”. Als er kwaadheid is, wordt kwaadheid de leider, maar dat is gauw voorbij. Het is een konstant veranderende scène. Na kwaadheid komt spijt. Dan is spijt de leider en voel je verdriet. Soms is het liefde, soms is het haat, en de scènes veranderen zo snel. Toch realiseer je je niet dat je zoveel dingen niet kunt zijn. We raken geïdentificeerd met alles dat naar voren komt. Wanneer de wolk van kwaadheid daar is, denken we dat we kwaadheid zijn. Wanneer de wolk van liefde daar is denken we dat we liefde zijn. Wanneer er mededogen is denken we dat we mededogen zijn. Wanneer er verdriet is denken we dat we verdriet zijn.

We zijn niets van dat alles – we zijn degene die toekijkt! Kwaadheid zal komen en gaan en de toeschouwer blijft zichzelf. Verdriet komt en gaat voorbij en de getuige blijft. Je steeds meer de getuige herinneren zal maken dat je geïntegreerd bent, want dat is het enige centrum dat er altijd, eeuwigdurend is. Alleen op de eeuwige rots van getuige-zijn kan echt leven worden gebouwd.